Ο Αµερικανός πρόεδρος, Ντ. Τραµπ, θα ήθελε ανεβαίνοντας στο Air Force 1 µε προορισµό το Πεκίνο να έχει κλείσει µια συµφωνία επόµενης ηµέρας µε την Τεχεράνη ανάλογων προσδοκιών µε εκείνη της Βενεζουέλας. Υπολογίζοντας στην ειδική σχέση που διατηρεί και µε τον «τσάρο» του Κρεµλίνου, Βλ. Πούτιν, στη Ρωσία και στις συνθήκες τέλους πολέµου στην Ουκρανία µέσα στο καλοκαίρι, θα έριχνε στο τραπέζι του «σκληρού πόκερ» µε την Κίνα το χαρτί της κυριαρχίας στην ενέργεια έναντι της εξέλιξης και της ανταγωνιστικότητας στις τεχνολογίες και τις πρώτες ύλες όπως οι σπάνιες γαίες, οι µαγνήτες, ακόµη και το εξαγωγικό εµπόριο της Κίνας.

Όµως σε πολλές περιπτώσεις το timing στους τακτικούς χειρισµούς δεν επιτυγχάνεται. Έτσι ο Ντ. Τραµπ, το επιτελείο του και κάποιοι σπουδαίοι επικεφαλής κυρίαρχων οµίλων των ΗΠΑ, όπως ο Μασκ, ο Κουκ (Apple) ή οι άλλοι των Meta, BlackRock, Blackstone, Micron, Mastercard, Visa, Boeing, φυσικά, οδεύουν προς την Κίνα µε το βαρύ και πιο τυπικό πρωτόκολλο υποδοχής για συνοµιλίες µε τον Σι Τζινπίνγκ σε µια πολυσχιδή ατζέντα.

Το µέτωπο του Ιράν στην εξέλιξή του το ελέγχει η Κίνα, αφού το κράτος των Φρουρών της Επανάστασης οικονοµικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά αποτελεί ουσιαστικά και πριν από την 28η Φεβρουαρίου «προτεκτοράτο», πλήρως εξαρτηµένο από τις επιλογές της «Αυτοκρατορίας του ∆ράκου» για την επιβίωσή του. Αλλά και οι ΗΠΑ από τη δική τους πλευρά κρατούν τα κουµπιά για ένα τελικό ολοκαύτωµα στο Ιράν που θα προκαλέσει µεγάλο σοκ στο εξαγωγικό εµπόριο, στους δρόµους της διαµετακόµισης, και ένταση στο διεθνές περιβάλλον. Κάτι που σε καµία περίπτωση δεν θα ήθελε υπό τις παρούσες συνθήκες να διαχειριστεί η κινεζική ηγεσία. Έτσι θα επιχειρήσει να δηµιουργηθεί ένα consensus διαχείρισης της επόµενης ηµέρας του Ιράν, χωρίς να ευοδώνονται τα σχέδια ασφυκτικής πίεσης των ΗΠΑ στη βάση ενεργειακού συντριπτικού πλεονεκτήµατος από την πλευρά τους. Άλλωστε προτεραιότητα για το Πεκίνο παραµένει η διασφάλιση του υπάρχοντος status quo στην Ταϊβάν, που εξοπλίζουν µε µεγάλες ταχύτητες οι ΗΠΑ. Ενώ εξισορροπητικός παράγων είναι η σύµπτωση προσεγγίσεων ΗΠΑ και Κίνας ως προς την ελευθερία διέλευσης από τα διεθνή στενά σε όλο τον πλανήτη, µε κύρια σηµεία αµφίπλευρου ενδιαφέροντος το Ορµούζ, την Ταϊβάν, το Γιβραλτάρ.

Ουάσινγκτον και Πεκίνο δεν συναντιούνται για να συµφωνήσουν σε όλα και να πάψουν να είναι διεθνείς ανταγωνιστές. Αλλά στόχος είναι, µετά το τέλος της εποχής της παγκοσµιοποίησης, που κατέστρεψαν µέσα σε λίγους µήνες οι ΗΠΑ της εποχής Τραµπ επιφέροντας ένα θορυβώδες σοκ µε τις απρόβλεπτες κινήσεις τους, να εντοπίσουν, να συζητήσουν και να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού στο παγκόσµιο πεδίο. Οι εξελίξεις δηλαδή ουσιαστικά να πάψουν να είναι τόσο απρόβλεπτες όσο στην αρχική ιστορική φάση της µεγάλης «επιστροφής» στο αµερικανικό έθνος, που τελικά δεν την αντέχει κανείς. Ούτε το Πεκίνο. Μια πρώτη τέτοια προσπάθεια επιχειρήθηκε άλλωστε τον περασµένο Οκτώβριο, στις συζητήσεις που υπήρξαν µεταξύ Τραµπ και Τζινπίνγκ στη Νότιο Κορέα (Σεούλ), για ένα µορατόριουµ στην ένταση µε τους δασµούς, και το αποτέλεσµα στο διάστηµα που µεσολάβησε δεν είναι καθόλου απογοητευτικό.

Στην Κίνα από σήµερα µέχρι και την Παρασκευή θα συζητηθούν πολλά για τους νέους κανόνες στο διεθνές εµπόριο, για τις ζώνες επιρροής και τα όρια της γεωπολιτικής έντασης, φυσικά για σπάνια ορυκτά, για τεχνολογίες και συµφέροντα διεθνών εταιρειών και των δύο πλευρών, που θα πρέπει να βρουν σηµεία ισορροπίας, για παραγγελίες αεροσκαφών της Boeing ως συνήθως επί προεδρίας Τραµπ στις ΗΠΑ.

Αλλά αυτό που περιµένει η διεθνής κοινότητα και οι αγορές είναι το νεύµα από το Πεκίνο για να ανοίξουν τα Στενά του Ορµούζ, να κλείσει βαθµηδόν το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν και να καθορισθεί το πλαίσιο της επόµενης ηµέρας σε µία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιοχές του πλανήτη. Την επόµενη εβδοµάδα θα βρεθεί στην Κίνα ο Ρώσος πρόεδρος, Βλ. Πούτιν, που ούτως ή άλλως έχει απευθείας επικοινωνία µε τον Λευκό Οίκο. Ήδη ο εκπρόσωπος του Κρεµλίνου, Πεσκόφ, µίλησε για ενδεχόµενο τέλος στον πόλεµο της Ουκρανίας. Η «νέα Γιάλτα» δεν θα εξελιχθεί σε µία ηµέρα…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή