Όποτε και αν είχαµε εκλογές στην Ελλάδα θα αποτελούσε πρόβληµα. Επειδή θα δηµιουργείτο αναγκαστικά µια συστηµική ασάφεια ως προς τη συνέχεια της διακυβέρνησης και τελικά κάποιες ασυνέχειες στη διεθνή πολιτική της χώρας. Όσο και αν ο πρωθυπουργός προσπαθεί να µην επηρεασθούν η λειτουργία και οι ρυθµοί της κυβέρνησης από το προεκλογικό κλίµα, οι κοινοβουλευτικοί έχουν να φροντίσουν την επανεκλογή τους και το κόµµα αναλαµβάνει υπό την ηγεσία Κυρανάκη πλέον τον πρώτο ρόλο έναντι της κυβέρνησης ως κύριος εκλογικός µηχανισµός. Οι δυνάµεις της αντιπολίτευσης από την άλλη, κεντρικές και περιφερειακές, δεν δείχνουν ότι ασχολούνται µε ζητήµατα εθνικής προτεραιότητας. Αλλά αποκλειστικά µε τους συσχετισµούς, τις διακηρύξεις και τη βροχή καταγγελιών προς την κυβέρνηση, σε κλίµα διευρυµένης τοξικότητας, προκειµένου να πετύχουν όσο το δυνατόν προσέλκυση ψηφοφόρων στις κάλπες. Με την έννοια αυτή οι εκλογές στην Ελλάδα κείνται µακράν, ενώ διεθνείς εξελίξεις δηµιουργούν συνέχεια προκλήσεις και ανάγκη τακτικών και στρατηγικών επιλογών.

Για παράδειγµα, η Τουρκία εξυπηρετεί τα συµφέροντά της επιτελώντας ταυτόχρονα θετικό έργο υπέρ των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ όπως αυτές προσδιορίζονται από τις προτεραιότητες του Ντόναλντ Τραµπ και του κύκλου του Λευκού Οίκου, µε ορίζοντα τις δικές τους «ενδιάµεσες» εκλογές στο Κογκρέσο. Ο πρόεδρος Τραµπ επιθυµεί διακαώς να παρουσιάσει µια εικόνα «ειρηνοποιού» στον µέσο Αµερικανό ψηφοφόρο. Τα κύρια θερµά µέτωπα που θα επιθυµούσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ και η «παρέα των εργολάβων» της Νέας Υόρκης γύρω του να κλείσουν όπως αυτό της Ουκρανίας και τα άλλα του Ιράν, της Γάζας και του Λιβάνου στη Μέση Ανατολή δεν δείχνουν σηµάδια οριστικής ύφεσης και µετεξέλιξης µέσα τουλάχιστον στο περιορισµένο χρονικό διάστηµα που διαθέτει ο Λευκός Οίκος για να αποκτήσει πλεονεκτήµατα στο εσωτερικό εκλογικό µέτωπο των ΗΠΑ. Η Τουρκία µε «µεσολαβητή» τον Αµερικανό πρέσβη Τοµ Μπάρακ, αλλά και άλλα πρόσωπα του κύκλου Τραµπ όπως ο συµπέθερος Μπούλος στα θέµατα Ανατολικής Μεσογείου, έχει επιδείξει διάθεση να βοηθήσει την εικόνα του Τραµπ.

Προφανώς µε το γεωπολιτικό αζηµίωτο, πέραν των επιχειρηµατικών (οικογενειακού τύπου σε κάποιες περιπτώσεις) deals που προκύπτουν. Ο πρόεδρος Ερντογάν στις συνοµιλίες του µε τον πρόεδρο Τραµπ του έχει υποσχεθεί ότι οι παρεµβάσεις και η «µυστική διπλωµατία» της Τουρκίας θα φέρουν ειρήνη και σταθερότητα, έστω προσωρινά στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Γάζα (η Τουρκία χειραγωγεί τη Χαµάς που φιλοξενεί), την Υεµένη ενδεχοµένως ή και στον Λίβανο.

Ο πρόεδρος Τραµπ µπορεί να επιδείξει προς τους ψηφοφόρους του ένα περιβάλλον ύφεσης στη δύσκολη αυτή περιοχή όπως και στην άλλη του Αζερµπαϊτζάν και της Αρµενίας, αρκεί να µην ενοχλείται η Ουάσινγκτον από τις δηλώσεις του καθεστώτος Ερντογάν περί Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Ο πρόεδρος Τραµπ µάλιστα για να διευκολύνει ακόµη περισσότερο τον «συνεταίρο» του, έκανε και δηλώσεις περί της επανένταξης στο πρόγραµµα των F-35 και ούτω καθεξής.

Ακόµη και στην τριµερή µε τη Σαουδική Αραβία ο κύκλος του Λευκού Οίκου νιώθει καλύτερα µε τη συµµετοχή των «ελεγχόµενων» ηγεσιών του Πακιστάν και της Τουρκίας από το να επιχειρεί η αµερικανική προεδρία να βάλει σε τάξη το «κακοµαθηµένο πλουσιόπαιδο», πρίγκιπα-διάδοχο Μπιν Σαλµάν που δικαιολογηµένα θέλει κάλυψη ασφαλείας για τη χώρα του και ανταποδοτικά οφέλη για τις συναλλαγές του πετροδολαρίου.

Από την άλλη πλευρά ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Νετανιάχου, έχει πολεµικά σχέδια ακόµη και µετά την εµπλοκή και τον εγκλωβισµό στο Ιράν. Προωθεί «καθαρές λύσεις» στον Λίβανο, τη Μεσοποταµία, ενδεχοµένως διχοτόµηση στη Λιβύη, εµπλοκή στην Υεµένη σε βάρος των Χούθι και ανοιχτή σύγκρουση µε την Τουρκία για µια νέα αρχιτεκτονική στη γεωπολιτική. Αλλά ο πρόεδρος Τραµπ δεν έχει χρόνο για τέτοιες περιπέτειες. Έχει µπροστά του τις τελευταίες εκλογές του Νοεµβρίου και µετά µία διετία µέχρι το οριστικό τέλος της προεδρίας του. Λειτουργεί λοιπόν καιροσκοπικά και κερδοσκοπικά σε όλα τα επίπεδα. Ο πρόεδρος Τραµπ, ως γνωστόν, δεν δικαιούται συνταγµατικά να συµµετάσχει στις επόµενες προεδρικές εκλογές…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή