Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Για παράδειγµα, δεν µπορείς να συσχετίζεις την εποχή της δηµοσιονοµικής κατάρρευσης µε απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας και την πλήρη αποδόµηση του εργασιακού και ασφαλιστικού status εκατοµµυρίων εργαζοµένων, άσχετα µε το τι ψήφιζαν στις εκλογές ή σε ποιον θεό πιστεύουν, µε την πραγµατικότητα και τις προκλήσεις της εξόδου από την εποχή των µνηµονίων από τον Αύγουστο του 2018 µέχρι σήµερα. Στην περίοδο της κατάρρευσης τα κόµµατα εξουσίας για δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ κυρίαρχα και η Νέα ∆ηµοκρατία δευτερευόντως µε όλο το πλέγµα διοίκησης και επιρροής στη χώρα, θέλησαν να ρίξουν την ευθύνη της δικής τους αβελτηρίας, ανικανότητας, επιπολαιότητας («ανεµελιά» λεγόταν τότε), διαφθοράς, εκλογικού καιροσκοπισµού, στους πολίτες που τους ψήφιζαν για τετραετίες εµπιστευόµενοι τις δικές τους δεσµεύσεις, πρακτικές και αποφάσεις περί ευηµερίας και ασφάλειας. Η κατεστηµένη πολιτική εποχή των συστηµικών µίντια του τότε θέλησαν να «επενδύσουν» εν πολλοίς σε µια φράση του αποθανόντος πλέον Θ. Πάγκαλου ότι «µαζί τα φάγαµε». Άρα την ευθύνη της χρεοκοπίας την έφεραν από κοινού κυβερνώντες και κυβερνώµενοι. Ανεύθυνη στάση, ανέντιµη, αλαζονική, υπεροπτική έναντι της ανάληψης ευθυνών από αυτούς που είχαν την ηγεσία.

Όταν όλα κατέρρευσαν, ελπίδες, επενδύσεις, ευηµερία, δηµοσιονοµική αξιοπιστία µε νόµισµα στην καθηµερινότητα και την οικονοµία το ευρώ, οι κυβερνώντες µέχρι τη χρεοκοπία δήλωσαν από κοινού ότι θα «µας σώσουν» µε κυβερνήσεις εθνικής ενότητας και συµπράξεις κοµµάτων σε κυβερνήσεις περιορισµένης ευθύνης, δυνατότητας και εθνικών εγγυήσεων. Ακόµη και σήµερα πολλοί από τους πολιτικούς εκπροσώπους του συστηµικού απολύτως ευρωκεντρικού πολιτικού παρελθόντος, µιλούν και επικεντρώνονται στο τρίτο µνηµόνιο θέλοντας να προκαλέσουν µαζική αµνησία, ότι πριν από αυτό υπήρξε το πρώτο και το δεύτερο µνηµόνιο χρεοκοπίας που προσυπέγραψαν οι υπεύθυνοι θεσµικά, ιστορικά, στρατηγικά για τη χρεοκοπία.

Ο λαός τότε µαζικά, αποφασιστικά, πλειοψηφικά, καθοριστικά, κατέβηκε στους δρόµους και γέµισε τις πλατείες της Ελλάδας. ∆εξιοί, αριστεροί, αναρχικοί, απολιτίκ. Τα «ποτάµια της οργής» δεν είχαν χρώµα, κόµµα, κοινωνική τάξη και πολιτική υστεροβουλία. Εκδήλωσαν ως κύµα «αγανακτισµένων» την άρνησή τους να συνυπογράψουν τα µνηµόνια του, πολιτικής χρεοκοπίας, ελληνικού συστήµατος διοίκησης και την ευρωπαϊκή επιβολή για να σωθούν οι γερµανικές ή οι γαλλικές τράπεζες και η ευρωπαϊκή συνοχή στην ηθική του µάρκου/ευρώ. Αρνήθηκαν τη δική τους συµµετοχή/συµβολή στην απάτη των «Greek statistics» τα οποία ούτως ή άλλως ούτε γνώριζαν ούτε ζητήθηκε διαχρονικά η γνώµη τους για τέτοιες πρακτικές.

Από το πρώτο µνηµόνιο η ψήφος στις εκλογές ήταν καταδικαστική για τα συστηµικά κόµµατα και τις κυβερνήσεις τους συλλήβδην. Το τρίτο µνηµόνιο είναι αντικειµενικά το πιο νοµιµοποιηµένο εξαιτίας της πλειοψηφικής ψήφου στις εκλογές του Σεπτεµβρίου 2015, µετά την υπογραφή του. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οι πολίτες έχουν ευθύνη για την επιλογή τους να δείξουν «κόκκινη κάρτα» στην κυβέρνηση συνασπισµού Νέας ∆ηµοκρατίας-ΠΑΣΟΚ υπό Σαµαρά - Βενιζέλο, την έσχατη χρονικά τιµωρία των παραδοσιακών κοµµάτων εξουσίας που έκαναν συνασπισµό για να συνεχίσουν να κυβερνούν ως µόνιµοι «ιδιοκτήτες» της διοίκησης. Ακύρωσαν έτσι το σύστηµα των προεστών και νοµιµοποίησαν την κυβέρνηση συνασπισµού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που δεν είχαν ευθύνη διακυβέρνησης πριν από τη χρεοκοπία.

Οι πλατείες των «αγανακτισµένων» άδειασαν. Οι πολίτες γύρισαν σπίτι, στις δουλειές και τις οικογένειές τους, παρά τις δυσχέρειες των επόµενων χρόνων. Το 2016 οι υποστηρικτές και τα µέλη της Κεντροδεξιάς εξέλεξαν πρόεδρο και υποψήφιο για την πρωθυπουργία του 2019 τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έναν πολιτικό µη συµµετέχοντα σε κυβερνήσεις πριν από τη χρεοκοπία αντί του παραδοσιακά κοµµατικού κ. Μεϊµαράκη.

Το 2019 η Νέα ∆ηµοκρατία ανέλαβε την ευθύνη της χώρας µε νεοπαγή ηγεσία, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στην αξιωµατική αντιπολίτευση µε το καθόλου ευκαταφρόνητο 32%. Τα τελευταία χρόνια διαφόρων ειδών πολιτικά «ανερµάτιστοι» θεωρούν ότι θα βρεθούν σε τροχιά εξουσίας καιροσκοπικά µε τη στήριξη από πλατείες «αγανακτισµένων» λόγω του σιδηροδροµικού δυστυχήµατος ή άλλων εµπλοκών. Αλλά αυτό δεν θα συµβεί επειδή η εποχή είναι άλλη, µε αξίωµα: «µαύρη γάτα, άσπρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια»…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή