Οι Αµερικανοί θα πρέπει να εξηγήσουν στους Ιρανούς ηγετικούς πυρήνες του καθεστώτος ότι έχουν δύο διαδροµές µπροστά τους. Είτε να ανοικοδοµήσουν τη χώρα τους, να την ενισχύσουν στο πεδίο της παραγωγικής διαδικασίας, να δουλέψουν για την ευηµερία του λαού που έχει δοκιµαστεί τα µέγιστα από τις επιθετικές φαντασιώσεις τους εναντίον του Ισραήλ και τη θεοκρατική µαταιοδοξία τους, είτε να οδηγήσουν τα πράγµατα και την τύχη τους σε επιπλέον καταστροφή µέσα στον χρόνο. Η Τεχεράνη θα πρέπει να συναισθανθεί, ύστερα από µισό αιώνα εχθροπάθειας, ότι όχι µόνο ο κόσµος αλλά και η γεωπολιτική περιοχή στην οποία εντάσσεται αλλάζει δραµατικά. Το Ιράν, πολύ περισσότερο η Περσία, έχουν ευρεία επικράτεια και δυνατότητες. ∆εν απειλούνται από κάποιον αν αυτοί πάψουν να απειλούν τους άλλους. Όλα αυτά είναι προβληµατικό να συµβούν βέβαια, αφού ΗΠΑ και Ιράν είναι αναξιόπιστοι µεταξύ τους και δεν µπορούν να συζητήσουν µε επάρκεια χωρίς µεσολαβητές.

Στην παρούσα φάση βρισκόµαστε σε ένα µεταίχµιο. Στο τραπέζι βρίσκεται ένα πλαίσιο συµφωνίας για τον τρόπο που ενδεχοµένως θα συζητήσουν µεταξύ τους µέσα στο χρονικό διάστηµα των 60 ηµερών. Εν αρχή είναι το Ορµούζ. Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα είναι προαπαιτούµενο για τη διεθνή ναυτιλία και οικονοµία. Αλλά και για την ενεργειακή επάρκεια του πλανήτη. Οι Ιρανοί επιθυµούν, και δικαίως, την αµοιβαία µε τους Αµερικανούς υποχώρηση από τον αποκλεισµό των Στενών. Αν συµπέσουν στην επιστροφή στο status quo ante, το πρόβληµα µπορεί να λυθεί. Ο πρόεδρος Τραµπ και ο Λευκός Οίκος θα πάψουν µεταξύ άλλων να πιέζονται, γιατί τα καύσιµα των αυτοκινήτων και οι τιµές των αυγών για τη µέση αµερικανική οικογένεια θα πάψουν να αυξάνονται. Οι Ιρανοί όµως, που δεν έχουν πλέον να πληρώσουν τους µισθούς των κρατικών υπαλλήλων τους, στην πίστη των οποίων στηρίζεται το καθεστώς, ούτε τα επιδόµατα ανεργίας των εργαζοµένων στα εργοστάσια που εξαιτίας του πολέµου έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους, ή που θέλουν να κάµψουν τον πληθωρισµό που τρέχει στο εσωτερικό µε ρυθµούς της τάξης του 85% στερώντας από τους ανθρώπους ακόµη και το ψωµί, θεωρούν ότι επί του Ορµούζ θα πρέπει να «ξεπαγώσουν» κεφάλαια της χώρας που έχουν δεσµευθεί από τις δυτικές κυρώσεις για να πάρουν ανάσα. Το παζάρι γίνεται µε τέτοιους όρους, κι ας ακούγονται µεγαλοστοµίες περί Θεού και αυτοκρατοριών. Οι Αµερικανοί έχουν ήδη επιτρέψει, σύµφωνα µε πληροφορίες, την αποδέσµευση 3 δισ. δολαρίων από το Κατάρ, που στη βάση αυτή ανέλαβε διαµε σολάβηση για να φθάσουµε όσο πιο σύντοµα γίνεται σε µια πρώτη υπογραφή στη Γενεύη. Οι Ιρανοί ζητούν 24 δισ. δολάρια. Τόσα τους λείπουν. Οι Αµερικανοί µπορεί να τους απελευθερώσουν και 6 δισ., αλλά όχι σε πρώτη φάση 12 δισ. δολάρια.

Και µετά τι θα γίνει µε το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν; Η Τεχεράνη θα πρέπει να καταλάβει ότι πυρηνικά όπλα δεν µπορεί να έχει. Αν έχουν αυτοί, θα πρέπει να έχουν κι άλλοι στην περιοχή. Άρα καλύτερα να µην έχει κανένας. Το επιπλέον εµπλουτισµένο ουράνιο, καµιά 500αριά κιλά, που φθάνει για να τινάξουν στον αέρα τη µισή ∆ύση οι µουτζαχεντίν, θα πρέπει να παραδοθεί. Σε ποιους, µε ποια διαδικασία και για πόσα από τα «παγωµένα» κεφάλαια του Ιράν; Τριακόσια δισ. ζητούν οι Φρουροί και το ιερατείο, 120 δισ. είναι τα «παγωµένα» περιουσιακά στοιχεία του Ιράν εν συνόλω. Αν θέλετε τόσο πολλά, δώστε µας τα κλειδιά της χώρας για 20 χρόνια, θα έπρεπε να τους απαντήσουν οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης», που έχουν κι εδώ πρώτο λόγο στη διαπραγµάτευση από την πλευρά της Ουάσινγκτον. Τα κλειδιά πήραν άλλωστε για µόνο 20 δισ. οι Κινέζοι κοµµουνιστές από τις χώρες της Αφρικής που δάνεισαν, αυτές χρεοκόπησαν και τους ζητούν πίσω τόκους.

Οι Ιρανοί του καθεστώτος έβαλαν στο τραπέζι και το προτεκτοράτο του Λιβάνου, εξοργίζοντας τους Ισραηλινούς. Υπάρχει και το ζήτηµα των βαλλιστικών. Τελικά όµως µιλάµε για ένα πλαίσιο εκεχειρίας 60 ηµερών. Πόσο κάνει αυτή η υπογραφή; Θα αποφασίσει, λέει, ο ηγέτης τους, ο γιος Χαµενεΐ. Αυτός που είναι σε κώµα από τις 28 Φεβρουαρίου…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή