Αναταραχή στο εσωτερικό της κυβερνώσας παράταξης, υπό δηµιουργία κόµµατα, εκατέρωθεν τοξικές ατάκες για θέµατα που ακόµη και στη διάρκεια των ιστορικών αντιπαραθέσεων της Μεταπολίτευσης φάνταζαν κοινός τόπος για τις κοινοβουλευτικές δυνάµεις, αλλά και µια… ξεκάθαρη αβεβαιότητα για το µέλλον, και δη το µετεκλογικό, συνθέτουν την εικόνα του εγχώριου πολιτικού σκηνικού σε µια τόσο κρίσιµη περίοδο εντός και εκτός συνόρων. Μια περίοδο κατά την οποία τίθενται ξεκάθαρα σε αµφισβήτηση όλες οι κατακτήσεις και τα καλώς κείµενα που -κατά κοινή οµολογία- προέκυψαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα ως αποτέλεσµα της σταθερότητας και της λογικής µε την οποία κινήθηκε η διακυβέρνηση Μητσοτάκη στην πρώτη εκδοχή της θητείας της. Και όχι µόνο λόγω της προσοχής και της ετοιµότητας που επιβάλλει η διεθνής κατάσταση σε επίπεδο οικονοµίας και γεωστρατηγικών ισορροπιών, αλλά και µε φόντο την αναµενόµενη φθορά της κυβέρνησης που έρχεται, αφενός ως φυσική συνέπεια του έβδοµου χρόνου παραµονής της στην εξουσία, και αφετέρου ως αποτέλεσµα αστοχιών, παραλείψεων και ενίοτε αλαζονικής συµπεριφοράς από την πλευρά των κυβερνώντων.

Την ίδια ώρα, η αξιωµατική αντιπολίτευση προσπαθεί συνεχώς και εναγωνίως να βρει βηµατισµό σε µια κατάσταση αδυναµίας να καταστεί ισότιµος αντίπαλος για την -έστω και… προβληµατικής λειτουργίας αυτό το διάστηµα- «γαλάζια» διακυβέρνηση. Πέραν της παραµέτρου αυτής, άλλο ένα ακανθώδες µέτωπο για τον Νίκο Ανδρουλάκη έχει να κάνει µε την επερχόµενη επέλαση του Αλέξη Τσίπρα. Παράγων που µοιραία και εκ προοιµίου φέρνει στο προσκήνιο εν είδει κεντρικής στόχευσης για τη Χαριλάου Τρικούπη την εξασφάλιση της δεύτερης θέσης, µε τα περί πρωτιάς να µην είναι στη συνείδηση του κόσµου παρά µια… κλασική πολιτική προσέγγιση χάριν δηµιουργίας εντυπώσεων. Βλέπετε, στη φωτογραφία της στιγµής, αλλά και ολόκληρης της τετραετίας, η προοπτική αυτή φαντάζει από µακρινή έως µη υλοποιήσιµη.

Το κάδρο συµπληρώνουν τα υπόλοιπα -υπάρχοντα ή υπό δηµιουργία- κόµµατα, που δίχως αµφιβολία επενδύουν σταθερά στα ρεύµατα λαϊκισµού που ευδοκιµούν στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, δίνοντας στίγµα έκφρασης όχι θέσεων και προγραµµάτων, αλλά στείρας αποδοκιµασίας και επικίνδυνης οχλαγωγίας.

Εν µέσω της κατάστασης αυτής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά και το σύνολο των κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης δείχνουν έλλειψη εναλλακτικής πρότασης ώστε να φέρουν το παιχνίδι στα χέρια τους. Σε αυτήν τη φάση, το δεδοµένο της πρωτοβουλίας κινήσεων και του καθορισµού της γενικότερης ατζέντας και του πολιτικού περιβάλλοντος δείχνει να έχει χαθεί. Ωστόσο, και πάλι υφίσταται χωρίς καµία αµφιβολία πεδίο δράσης που θα µπορούσε να αξιοποιήσει η κυβερνητική πλευρά. Ο λόγος για την άσκηση πραγµατικής πολιτικής, την άσκηση της εξουσίας, και κυρίως την προσήλωση στα πραγµατικά προβλήµατα της κοινωνίας. Η πανθοµολογούµενη διαπίστωση ότι οι υπουργοί και υφυπουργοί έχουν αφήσει τα µολύβια και ασχολούνται µε τις επερχόµενες εθνικές εκλογές και την προσωπική τους πορεία, αλλά και µε το… παραπολιτικό κουτσοµπολιό τύπου Σκέρτσου, το οποίο το ίδιο το Μαξίµου και ο υπουργός Επικρατείας προκάλεσαν µε την -άνευ λόγου και αιτίαςδηµιουργία εσωτερικού µετώπου σε µια στιγµή που η ενότητα έναντι των δυσκολιών θα έρεπε να είναι το κεντρικό ζητούµενο, συνιστά τη µεγαλύτερη παγίδα για τη Ν∆ και για τη χώρα.

Ο Μητσοτάκης προσπάθησε να δώσει το σύνθηµα πριν από µερικές ηµέρες µε την ανακοίνωση νέου πακέτου παροχών και µε την καλλιέργεια προσδοκιών πως -παρά την εξαιρετικά δυσµενή συγκυρία εξαιτίας του πολέµου στην Μέση Ανατολή- θα ακολουθήσουν και άλλες θετικές παρεµβάσεις στον δρόµο προς τις κάλπες. Αν όµως η παράµετρος αυτή δεν συνδυαστεί µε την ολική επαναφορά της µεταρρυθµιστικής ορµής της κυβέρνησης, τα στοχευµένα µέτρα για τις αδικηµένες κοινωνικές οµάδες που -τηρώντας τις υποχρεώσεις τους- σηκώνουν το βάρος κάθε κρίσης, και την πειστική επιστροφή στην επιχειρηµατολογία περί εκπροσώπησης των πολιτών που οµνύουν στη θεσµική λειτουργία του κράτους και στην οµαλότητα, τότε είναι δεδοµένο πως το φάντασµα της αστάθειας δεν θα µας απειλεί πια, αλλά θα βρίσκεται ήδη ανάµεσά µας.

Στα παραπάνω προσθέστε και το απαραίτητο στοιχείο της συσπείρωσης, το οποίο «πνίγεται» σε µεγαλοστοµίες και θεωρίες χωρίς ουσιαστικό αντίκρισµα, θυσιάζοντας τον κοµµατικό πατριωτισµό στην ιδεολογία µιας αφηρηµένης θεσµικότητας, η οποία θυµίζει ανέκδοτο τον καιρό των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και της αµφισβήτησης κάθε θεσµικής υπόστασης των «ατµοµηχανών» της κρατικής λειτουργίας.

Ως εκ τούτου, άπαντες στο κυβερνητικό στρατόπεδο, και δη εκείνοι που έχουν στα χέρια τους την µπαγκέτα των αποφάσεων, θα πρέπει πια να δουν κατάµατα την πραγµατικότητα. Μια πραγµατικότητα που δεν θυµίζει σε τίποτα τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες δόθηκαν οι προηγούµενες µάχες.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή