Ένα από τα πιο γνωστά κλισέ στον αθλητισµό, την πολιτική και οπουδήποτε αλλού κολλάει τέλος πάντων η φράση αυτή, είναι πως την ιστορία τη γράφουν πάντα οι παρόντες και όχι οι απόντες. Το ίδιο µοιραία θα συµβεί και στο επικείµενο συνέδριο της Ν∆, το τελευταίο πριν από τις επόµενες εθνικές κάλπες (όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν), στο οποίο θα επιχειρηθεί από την πλευρά της ηγεσίας της κυβέρνησης να αναδειχθεί µια εικόνα ενότητας και συσπείρωσης, βασικό ζητούµενο για την κυβερνώσα παράταξη µε δεδοµένα τα ευρήµατα των µετρήσεων. Μόνο που όπως και να ’χει, εκ προοιµίου οι απόντες της κορυφαίας εσωκοµµατικής διαδικασίας, θα επηρεάσουν καταλυτικά το γενικότερο κλίµα σε ό,τι αφορά την επίτευξη της συγκεκριµένης στόχευσης.

Βλέπετε, όταν πρόκειται για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, το µήνυµα από µόνο του θολώνει, ειδικότερα όταν τις απόψεις του ενστερνίζεται ένα σηµαντικό κοµµάτι του στελεχιακού δυναµικού. Ωστόσο, ανεξαρτήτως αυτής της κοινώς αποδεκτής παραµέτρου και της σηµασίας της για το εσωκοµµατικό πεδίο και πάλι αυτή τη φορά την ιστορία θα τη γράψουν οι παρόντες, παρά τη... ζηµία σε επίπεδο ουσίας και εντυπώσεων που προκαλούν οι πρώην, µε τον εν λόγω χαρακτηρισµό να αποτυπώνει πλήρως και τη σηµερινή τους εικόνα έναντι τόσο των νεοδηµοκρατών όσο και συνολικά των πολιτών που κληθούν να ψηφίσουν σε κάποιους µήνες από τώρα για το µέλλον τους…

Άλλωστε, ειδικά ο Κώστας Καραµανλής δεν θα έλεγε κανείς ότι διέρρηξε ποτέ τα ιµάτιά του προκειµένου να προκύψουν τα επιτυχή για το κόµµα (το δεύτερο ιστορικών διαστάσεων) εκλογικά αποτελέσµατα του 2019, τα οποία εκτός των άλλων δηµιούργησαν την πρωτοφανή συνθήκη της έλλειψης ορατού αντίπαλου δέους και της απόλυτης «γαλάζιας» κυριαρχίας. Χώρια που η κριτική του απέναντι στον Μητσοτάκη σε συνδυασµό µε την απόλυτη σιωπή στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, µιλούν... από µόνες τους για τον τρόπο µε τον οποίο θα τον προσεγγίσουν όχι µόνο ένα σηµαντικό κοµµάτι του νεοδηµοκρατικού κόσµου, αλλά και συνολικά της δεξαµενής των εκλογέων που οµνύουν στη σταθερότητα και την ευρωπαϊκή παρακαταθήκη που θεµελίωσε το... ίδιο του το αίµα.  

Ταυτόχρονα, σε ό,τι αφορά τον Αντώνη Σαµαρά, είναι ξεκάθαρο ότι (σύµφωνα µε τις τελευταίες διαρροές) η απόφασή του να προχωρήσει για δεύτερη φορά, αυτήν τη φορά σε προχωρηµένη πολιτικά και βιολογικά ηλικία στη σύσταση ενός... αντάρτικου µορφώµατος µε κεντρικό του κίνητρο το γινάτι του έναντι ενός ακόµη Μητσοτάκη, τον κατατάσσει σε µια απολύτως διακριτή κατηγορία στην πολιτική ιστορία της χώρας και του τόπου και αποµειώνει την πορεία του στα µάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας της «γαλάζιας» βάσης. Ο ίδιος φαίνεται να αδιαφορεί µπροστά σ’ αυτήν την πραγµατικότητα, ακόµη και στις µετρήσεις που τον κατατάσσουν πολύ πιο κάτω από τον Τσίπρα και... λαϊκοδεξιά ουρά της Καρυστιανού, του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου, έχοντας στο µυαλό του πώς θα στερήσει έστω και µία ψήφο από τον πρωθυπουργό.

Ως εκ τούτου, ο τελευταίος καλείται στο συνέδριο του Σαββατοκύριακου να κάνει µια πραγµατική αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις της δεύτερης τετραετίας που αφενός πλήγωσαν τον κόσµο της παράταξης και αφετέρου ναρκοθέτησαν τη µεταρρυθµιστική ορµή της πρώτης εκδοχής της διακυβέρνησής του. Είναι µια πρώτης τάξεως ευκαιρία να µιλήσει µε ειλικρίνεια σε «γαλάζιους» και µη πολίτες και να τους παρουσιάσει τα πραγµατικά διακυβεύµατα πείθοντάς τους για µία τελευταία φορά και σ’ ένα χρονικό ορίζοντα µέχρι τις κάλπες πως παρά τις αστοχίες και τις µοραίες ανορθογραφίες, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια σε αυτή τη συγκυρία να παραδοθεί στον λαϊκισµό ή να περιµένει να βρουν βηµατισµό οι υπόλοιποι.

Να απλώσει το χέρι σ’ εκείνους που θα βγουν στον δρόµο να αναζητήσουν ψήφους και ουσιαστικά ακόµη και να παραδεχθεί τις αρρυθµίες που προκάλεσαν οι εκτός τόπου και χρόνου εισηγήσεις και εµπνεύσεις ορισµένων µεγαλοσχηµόνων του Μαξίµου (τις οποίες έκανε ο ίδιος δεκτές σε δύσκολες στιγµές εν είδει άρσης των αδιεξόδων) που µπορεί να είναι καλοί µε τα κουτάκια και µε τους φακέλους, αλλά αδυνατούν όπως αποδείχθηκε να ασκήσουν πραγµατική πολιτική. Να αποµονώσει νοοτροπίες και πρόσωπα που τορπίλισαν το θεσµικό προφίλ που ο ίδιος επεδίωξε να χτίσει για τον εαυτό του και την κυβέρνησή του, παραδίδοντας τον δηµόσιο βίο στη σκανδαλολογία. ∆ιαφορετικά, θα του αποδίδεται µονίµως από την αντιπολίτευση ο χαρακτηρισµός του πολιτικού «συνενόχου».

Και τέλος, να θέσει προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που έχουν αρχίσει να ξεδιπλώνουν τις προσωπικές τους στρατηγικές µε φόντο την επόµενη µέρα, ενώ η Ν∆ είναι πρώτη και µε διαφορά µε ό,τι αυτό µπορεί να συνεπάγεται για τη δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας µετά τις κάλπες και εν µέσω όλων αυτών των εσωτερικών και εξωτερικών µετώπων. Θα πρέπει κι εκείνοι, κάποιοι (όχι όλοι) εκ των οποίων µπορεί να έχουν απολύτως δικαιολογηµένα παράπονα να λειτουργήσουν µε βάση τα µεγάλα εκλογικά διλήµµατα. ∆ιαφορετικά θα τους καταπιεί και αυτούς µε µαθηµατική ακρίβεια η... άβυσσος µιας πιθανής πύρρειου νίκης. Ας αναλάβουν όλοι οι παρόντες λοιπόν του Σαββατοκύριακου τις ευθύνες τους στην κατεύθυνση της βελτίωσης της περιρρέουσας ατµόσφαιρας εντός κι εκτός Ν∆, πριν να είναι αργά...   

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή