Ήταν αουτσάιντερ στις εθνικές εκλογές και κέρδισε». «Οι συριζαίοι και ο Τσίπρας έλεγαν ότι δεν χάνουν από τον Κυριάκο και τελικά βαρέθηκαν να µετράνε ήττες». «∆εν άρεσε το Επικρατείας του 2023 στους νεοδηµοκράτες, γιατί δεν είχε σηµαντικές εσωκοµµατικές αναφορές και τελικά ο Μητσοτάκης κέρδισε µε είκοσι µονάδες». «Όλοι έλεγαν να πάµε σε πρόωρες εθνικές εκλογές µετά τον κορωνοϊό, ο πρωθυπουργός δεν τους άκουσε και τελικά δικαιώθηκε». Οι φράσεις αυτές ή και κάποιες παρόµοιες αντίστοιχες συνιστούν τη µόνιµη επωδό όλων εκείνων που επιµένουν να δρουν, να συµπεριφέρονται και να απευθύνονται στον Κυριάκο Μητσοτάκη, λες και η συγκυρία είναι ανάλογη µε τις περιόδους που περιγράφονται παραπάνω ή κάνουν σαν να µην έχει µεσολαβήσει τίποτα από το 2023 και µετά.

Πρόκειται για εκείνους που µε φόντο τον ΟΠΕΚΕΠΕ βρήκαν την ευκαιρία να ξορκίσουν οτιδήποτε θυµίζει «γαλάζια» παραδοσιακή βάση και απορρίπτουν οποιοδήποτε σενάριο στρατηγικής αλλαγής από την πλευρά του Μαξίµου σχετικά µε τα νέα δεδοµένα που εµφανίζονται συνεχώς στο προσκήνιο, οµνύοντας σε µια αφηρηµένη θεσµικότητα. Μια θεσµικότητα η οποία µετά την ολική επαναφορά του θέµατος των υποκλοπών στην επικαιρότητα ή το άνοιγµα της βεντέτας µε τον... θεσµό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που τόσο στήριξε αρχικά η κυβέρνηση αυτή χάριν της ιστορικής παρακαταθήκης της, µοιάζει στην καλύτερη περίπτωση -έναντι των... θεσµικών πολιτών και όχι εκείνων που έχουν µια έµφυτη ροπή στον λαϊκισµό- ως µια ξεπερασµένη από τα πράγµατα ρητορική και στη χειρότερη ως… φάρσα.

∆υστυχώς, οι εν λόγω κύκλοι της πρωθυπουργικής αυλής ή πέριξ αυτής δεν αντιλαµβάνονται ότι η συγκυρία δεν θυµίζει σε τίποτα τις προηγούµενες µάχες, απόλυτα νικηφόρες, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Βλέπετε, στις επόµενες κάλπες, όταν και αυτές στηθούν σε πείσµα των... τρελών που λένε ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο θα χάνεται η πρωτοβουλία των κινήσεων για το Μέγαρο Μαξίµου, οι παράγοντες που θα καθορίσουν το αποτέλεσµα είναι όχι µόνο απροσδιόριστοι αλλά ενίοτε και ακανθώδεις για τους κυβερνώντες. Η συνεπακόλουθη των επτά χρόνων εξουσίας φθορά, η µόνιµη αλαζονεία που χαρακτηρίζει τη συµπεριφορά και τις αναλύσεις όχι πια µόνο ορισµένων... τρισκατάρατων υπουργών και υφυπουργών αλλά και κάποιων µεγαλόσχηµων του ηγετικού συστήµατος, η ακρίβεια που δεν θυµίζει σε τίποτα τις γεµάτες τσέπες τής µετά πανδηµία εποχής και θα φαίνεται όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιµη στο άµεσο µέλλον, καθώς και η ακατάσχετη σκανδαλολογία προκαλούν συνθήκες ασφυκτικής πίεσης και δηµιουργούν ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από αυτό των προηγούµενων χρόνων.

Μέσα σε αυτό το κλίµα, τα ανακλαστικά δεν φαίνεται να λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Αντί η κυβέρνηση να πατήσει πάνω στο αβαντάζ που της προσέφεραν οι άρτιοι χειρισµοί στο θέµα του πολέµου και στην πλήρη ανυπαρξία της αντιπολίτευσης, οι έχοντες την µπαγκέτα των αποφάσεων διογκώνουν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αφού όχι µόνο δεν αµύνονται αποτελεσµατικά αλλά και τη µετατρέπουν σε διαλυτική ουσία για την εσωκοµµατική συνοχή σε µια τόσο δύσκολη στιγµή.

Όµως, ακόµη και εκείνοι που δεν έχουν την εµπειρία ή την πολιτική αντίληψη να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους η Ν∆ κρατήθηκε στο πέρασµα των χρόνων ως η µόνη σταθερή δύναµη στη Μεταπολίτευση, θα πρέπει πια να πειστούν ότι στη... στραβή το κόµµα είναι αυτό που θα κρατήσει τα µπόσικα, µιας και σε κάτι τέτοιες καταστάσεις οι µεγαλοστοµίες και οι βαθυστόχαστες κορόνες πάνε εκ προοιµίου περίπατο.

Το ίδιο ισχύει για την παράµετρο της επιµονής σε µια συνταγή η οποία πλέον είναι σαφές ότι θα πρέπει ή να ανανεωθεί ή να τοποθετηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας προκειµένου να υιοθετηθεί µια τακτική που θα απαντά στο σηµερινό γίγνεσθαι. Για να γίνει αυτό βεβαίως, θα πρέπει, όπως αναφέραµε και παραπάνω, να υπάρχει δυνατότητα και θέληση κατανόησης των πραγµάτων. Εκτός και αν κάποιοι... βολεύονται µε µια αναιµική πρωτιά, ελπίζοντας ότι αργά ή γρήγορα το κενό θα καλυφθεί εξ ανάγκης, έστω και αν η χώρα θα έχει στο µεταξύ βιώσει µια επικίνδυνη περιπέτεια... Μόνο που τα κενά δεν καλύπτονται ενίοτε µόνο µε έναν και µοναδικό τρόπο...


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή