Όσο προχωράει το καλοκαίρι και το φθινόπωρο είναι προ των πυλών, µοιραία η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο, έστω και αν ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να οµνύει στο στήσιµο της κάλπης την άνοιξη του 2027. Βλέπετε, ακόµη και αν εξαντληθεί το χρονοδιάγραµµα που προκρίνει το Μέγαρο Μαξίµου, η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ∆ΕΘ, οι εξαγγελίες στις οποίες θα προχωρήσει και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης (κοινοβουλευτικής ή µη) θα αποτελέσουν την επίσηµη έναρξη της τελικής ευθείας προς την προσεχή εκλογική αναµέτρηση, µε τους πολίτες να µπαίνουν από εκείνο το σηµείο και µετά σε… mood εκλογολογίας.

Βέβαια, στις µέρες µας η συνειδητοποίηση ότι έρχεται η ώρα της ψήφου, η ανάλυση των διληµµάτων και των εναλλακτικών και κατ’ επέκταση οι ισορροπίες και τα ρεύµατα που θα διαµορφωθούν την ύστατη στιγµή κάθε άλλο παρά παραπέµπουν στη µακρά αντίστοιχη περίοδο του παρελθόντος, αλλά είναι ζήτηµα λίγων µηνών, ενίοτε και εβδοµάδων. Όπως και να έχει, ο δρόµος για την κυβέρνηση και προσωπικά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ένας, πολλώ δε µάλλον από την ώρα που συνοµολογείται ότι η όποια προοπτική κυβέρνησης συνεργασίας σε περίπτωση µη αυτοδυναµίας είναι εκ προοιµίου ένα πολύ δύσκολο εγχείρηµα.

Να προχωρήσει στις ενέργειες και τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα πείσουν τους απογοητευµένους από τη Ν∆ ψηφοφόρους ότι πράγµατι η «γαλάζια» παράταξη παραµένει η µόνη δύναµη σταθερότητας και µεταρρυθµιστικής βούλησης.

Και ταυτόχρονα να υπάρξει µια ειλικρινής αυτοκριτική για τα λάθη που σηµειώθηκαν ιδιαίτερα από το 2023 και µετά και τα οποία ήταν γροθιά στο µαλακό υπογάστριο της κυβέρνησης αλλά και της βάσης της Ν∆, καθώς έθεσαν εν αµφιβόλω ζητήµατα όπως η θεσµική προσήλωση καθώς και η σύγχρονη και τεχνοκρατική αντίληψη της εξουσίας, τα οποία αποτέλεσαν θεµέλιους λίθους για τη µεταµνηµονιακή απόλυτη κυριαρχία προσωπικά του πρωθυπουργού και της λογικής που αντιπροσώπευε.

Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, θα πρέπει να προκύψει αλλαγή κλίµατος σε δύο επίπεδα. Αφενός µεν στη δηµιουργία αίσθησης περί αποκατάστασης των αδικιών στην οικονοµία και παραγωγής απτών αποτελεσµάτων στο µέτωπο της τσέπης, που επίσης συνιστούσε προνοµιακό πεδίο για τους κυβερνώντες, αλλά παραµένει πια σταθερά το µεγαλύτερο πρόβληµα της ελληνικής κοινωνίας.

Οι κυβερνώντες θα πρέπει να πείσουν τους δύσπιστους που τους είχαν στηρίξει στις προηγούµενες εθνικές εκλογές του 2019 και του 2023 ότι τυχόν νέες πολιτικές περιπέτειες θα δηµιουργήσουν ορατούς κινδύνους για το αν µη τι άλλο εξαιρετικά υπολογίσιµο κοµµάτι της ελληνικής κοινωνίας που αισθάνεται ότι σε κάθε περίπτωση έχει κάτι να χάσει (είτε ως κεκτηµένο είτε εν είδει προοπτικής) αν υπάρξει εκ νέου παράθυρο ή έστω χαραµάδα εισόδου στην πολιτική εξίσωση του κινδύνου του λαϊκισµού και αν η Ελλάδα εισέλθει σε φάση ρευστότητας και αβεβαιότητας.

Αφετέρου δε -και αυτή είναι ίσως η µεγαλύτερη πρόκληση και παράλληλα το πιο δύσκολο έργο για τα κυβερνητικά στελέχη- θα πρέπει να καλλιεργηθεί η πεποίθηση ότι µια τρίτη ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη, πέραν της έλλειψης ορατού για την ώρα αντίπαλου δέους, δεν θα είναι ένα αναγκαίο κακό εξαιτίας της παραµέτρου αυτής, που θα φέρει µαζί ακόµη πιο εµφατικές επιδείξεις αλαζονείας και ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη λειτουργία του κράτους και των θεσµών, όπως δυστυχώς συνέβη σε πολλές περιπτώσεις µε άµεση συνέπεια να αδικηθούν τα αδιαµφισβήτητα θετικά στοιχεία της «γαλάζιας» επταετίας.

Mια γενναία αυτοκριτική δεν περιλαµβάνει µόνο το στοιχείο της αναγνώρισης των λαθών αλλά και της αποµάκρυνσης ανθρώπων και λογικών που πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν σε καταστάσεις που έφεραν τη Ν∆ σε ρόλο απολογούµενου στον δηµόσιο βίο

Όπως αντιλαµβάνεται κανείς, µια γενναία αυτοκριτική σε αυτό το µέτωπο, για την οποία µιλάµε όλον αυτό τον καιρό, δεν περιλαµβάνει µόνο το στοιχείο της αναγνώρισης των λαθών αλλά και της αποµάκρυνσης ανθρώπων και λογικών που πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν σε καταστάσεις που έφεραν τη Ν∆ σε ρόλο απολογούµενου στον δηµόσιο βίο.

Ναι, έχουν υπάρξει βήµατα και προς αυτή την κατεύθυνση, όπως και εξελίξεις που ισοδυναµούν µε δικαίωση «γαλάζιων» στελεχών που βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα. Όµως πια πρέπει η ήρα που αποµένει να χωριστεί διαπαντός από το στάρι και να λάβουν τα αναγκαία µηνύµατα όλοι όσοι καταφανώς βάζουν τους δικούς τους προσωπικούς σχεδιασµούς πάνω από το κόµµα και την ίδια τη χώρα κατ’ επέκταση, θυµίζοντας και µόνο µε την παρουσία τους τα κακώς κείµενα του προηγούµενου διαστήµατος.

Όσο κοντά και αν βρίσκονται ή βρέθηκαν στον Μητσοτάκη. Μόνο έτσι θα περάσει ακολούθως το ανάλογο µήνυµα µετριοπάθειας και νηφαλιότητας στην κοινωνία. Ήρθε λοιπόν η ώρα να το πάρουν αλλιώς, προς όφελος και δικό τους (αφού µαζί θα τους τραβήξει το ρεύµα αν στραβώσει το πράγµα). Και αν δεν µπορούν, ας τους επιβληθεί µε το ζόρι η σιωπή...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή