Πολιτικό σύστηµα σε… κενό αξιόπιστης αντιπολίτευσης

Με δεδοµένο ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει εισέλθει στον τελευταίο χρόνο της δεύτερης θητείας της, είναι απολύτως λογικό και να παρουσιάζει σηµάδια κόπωσης και να αναπτύσσονται γκρίνιες στο εσωτερικό της και, φυσικά, όλα αυτά να συντελούν σε µια φυσιολογική φθορά.

Αλλωστε, µιλάµε για έναν ζωντανό οργανισµό και όχι για τη µετεξέλιξη της Ακρόπολης, που στέκεται επί αιώνες στον Ιερό Βράχο. Παρά τις δυσκολίες, τα προβλήµατα και γενικώς την τοξικότητα που παράγει η αντιπαράθεση ανάµεσα στα κόµµατα, κατά κοινή παραδοχή µιλάµε για µια κυβέρνηση που φαντάζει πραγµατική όαση σε οτιδήποτε προβάλλεται τα τελευταία χρόνια ως δήθεν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό και ακούγεται ολοένα και περισσότερο το ερώτηµα: «Κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης, ποιος;». Σε αυτό το απλοϊκό, αλλά συνάµα καθοριστικής σηµασίας ερώτηµα µέχρι στιγµής (και αναφέροµαι από το ’19 µέχρι και σήµερα) δεν έχει δοθεί πειστική απάντηση. Ετσι, ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να παραµένει η µόνη λύση διακυβέρνησης. Κι αυτό, εκτός από τον ίδιο και τη µεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, φαίνεται να το γνωρίζουν και οι βασικοί του αντίπαλοι, που τεχνηέντως αποφεύγουν κάθε ευθεία σύγκριση µε τον πρωθυπουργό. Ωστόσο, όπως ο ίδιος είπε από το βήµα του πρόσφατου Συνεδρίου της Ν.∆., η σύγκριση στις επόµενες εκλογές δεν θα γίνει µε βάση τις ταµπέλες, ούτε, φυσικά, µε τις όποιες αναµνήσεις του πρόσφατου ή και λίγο απώτερου παρελθόντος. Απεναντίας, όλοι εµείς θα κληθούµε, όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές, να αποφασίσουµε ποιον εµπιστευόµαστε για να κρατήσει το πηδάλιο της χώρας σε ένα ταραχώδες διεθνές περιβάλλον, που προφανώς και επηρεάζει και τη χώρα µας. Θέλουµε για πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη ή τον Ανδρουλάκη; Τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Αυτό θα είναι το δίληµµα που θα µας απασχολήσει πάνω από την κάλπη και, έχοντας περάσει δύσκολα χρόνια, δεν επιτρέπονται επιπόλαιες αποφάσεις.

Η επιλογή του πρωθυπουργού δεν αποτελεί ούτε χαβαλέ ούτε διαδήλωση σε πλατεία, που, ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πεις, το κόστος που πληρώνεις δεν είναι και τόσο µεγάλο. Απεναντίας, το ποιος θα µας κυβερνά για τα επόµενα τέσσερα χρόνια καθορίζει εν πολλοίς τις ίδιες τις τύχες µας. Το γεγονός λοιπόν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έπειτα από επτά συναπτά έτη στο Μέγαρο Μαξίµου, εξακολουθεί να αποτελεί τη µόνη σοβαρή λύση διακυβέρνησης προφανώς και δεν έχει να κάνει ούτε µε το ότι «ελέγχει τα media» ούτε µε το ότι του άφησε µια κληρονοµιά ο πατέρας του, να κυβερνά για χρόνια τη χώρα. Ο κόσµος παρακολουθεί, κρίνει και συγκρίνει και, όταν το κάνει µε σοβαρότητα, δεν µπορεί παρά στο τέλος να κερδίζει ο σηµερινός πρωθυπουργός. Και οι πλέον αδαείς µε την πολιτική αντιλαµβάνονται ότι τεράστιο µερίδιο ευθύνης για την κυριαρχία Μητσοτάκη φέρουν οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης, µείζονος και ελάσσονος. Ολοι αυτοί που αντιµετωπίζουν επί χρόνια τον δηµόσιο βίο ως πλατεία, κάνοντας ακτιβισµό και παράγοντας τοξικότητα. Αυτό που προφανώς δεν έχουν καταλάβει οι Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού και Ζωή είναι ότι οι σοβαροί αυτής της χώρας δεν αναζητούν έναν τύπο που θα κάνει κάθε µέρα καυγά, αλλά ένα πρόσωπο που θα κυβερνήσει τη χώρα.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να συµβεί αυτό είναι να κατατεθεί αξιόπιστο πρόγραµµα διακυβέρνησης, το οποίο θα καταγράφει τις λύσεις στα µεγάλα και σηµαντικά προβλήµατα που απασχολούν την κοινωνία. Οσο οι ηγέτες της αντιπολίτευσης ασχολούνται µε τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν ξέρω µε τι άλλο στο µέλλον, τόσο θα εµπεδώνεται στη συνείδηση του σοβαρού κόσµου ότι η µόνη σοβαρή λύση διακυβέρνησης είναι αυτή που προτείνει ο Μητσοτάκης. Αν, λοιπόν, Ανδρουλάκης και Τσίπρας δεν αλλάξουν οι ίδιοι, δύσκολα θα καταφέρουν να αλλάξουν την άποψη της πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτό γιατί οι πολλοί δεν αντιµετωπίζουν µε όρους χαβαλέ τη χώρα, ούτε, φυσικά, ονειρεύονται να µετατραπεί σε απέραντο λαϊκό δικαστήριο. Αυτό διαχρονικά το επεδίωκαν (ευτυχώς) οι µειοψηφίες, που πάντα όµως στο τέλος έχαναν, αφού, µε εξαίρεση το θλιβερό ’15, επικρατούσαν ο ρεαλισµός και η κοινή λογική στην ετυµηγορία του κόσµου.

Αξίζει...

Σαρωτικό προβάδισµα έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου από αυτούς που φιλοδοξούν (προς το παρόν) να διεκδικήσουν την Περιφέρεια Αττικής καταγράφει ο Νίκος Χαρδαλιάς. Και αναφέροµαι σε τουλάχιστον τρεις δηµοσκοπήσεις.


Ο Πολάκης αποφασίζει για κόµµα


Εδώ και κάµποσο καιρό η στήλη είχε προβλέψει ότι η σχέση του Πολάκη µε τον Φάµελλο θα εξελισσόταν όπως ακριβώς εξελίχθηκε. Η αποποµπή του αψύ Σφακιανού από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από αναµενόµενη, είναι προφανές ότι εξυπηρετεί και διάφορες άλλες µικροπολιτικές σκοπιµότητες. Βλέποντας το, οµολογουµένως µικρό, παρεάκι της Κουµουνδούρου ότι, όπως εξελίσσονταν τα πράγµατα, αργά ή γρήγορα ο Παυλής θα αναδεικνυόταν (αν δεν είχε ήδη αναδειχθεί) ως ο φυσικός αρχηγός της Αριστεράς, έσπευσαν να ανακόψουν την αυτονόητη πορεία µε τη διαγραφή του. Τα πολιτικά ρεύµατα δύσκολα αποτρέπονται. Αυτό πρακτικά σηµαίνει ότι, εφόσον τεθεί (που θα τεθεί) µετά την Κ.Ο. και εκτός κόµµατος ο Πολάκης, σχεδόν αυτόµατα ανοίγει ο δρόµος για τη δηµιουργία του δικού του κόµµατος. Στη θέση του, πάντως, δεν θα περίµενα κανέναν Φάµελλο να µε διαγράψει και απλώς θα δήλωνα «παρών» στο ραντεβού µε την Ιστορία.

Ενδιαφέρει...

Με αφορµή την ανακοίνωση του κόµµατος από τον Τσίπρα, ρώτησα κι έµαθα ότι ο ∆ηµήτρης Μάρης της 24Media δεν ασχολείται πλέον µε την ίδια ένταση µε τις εξελίξεις στην πολιτική σκακιέρα, και δη εκείνη της Αριστεράς.

Στη χόβολη


  • Ιδιαίτερη δυναµική καταγράφει, όπως µαθαίνω από κάτι φίλους µου δηµοσκόπους, το κόµµα της Καρυστιανού στη ∆υτική Μακεδονία. Αν σας έλεγα ότι µε εκπλήσσει η συγκεκριµένη δηµοσκοπική αποτύπωση, προφανώς και θα σας έλεγα ψέµατα. Απεναντίας, εκεί διαχρονικά και σταθερά έχουν διαπρέψει τα κόµµατα που «εµπορεύονται», εκτός των άλλων, τον σταυρό και τον Χριστό.
  • Εκτός από τα όσα κυκλοφορούν στην πιάτσα για τον δήθεν δάκτυλο των Ρώσων, υπάρχουν και κάτι άλλα, κατά την ταπεινή µου άποψη πιο σοβαρά, που σχετίζονται µε την «εµπλοκή» της Εκκλησίας (όχι µόνο του Αγίου Ορους) στις πολιτικές εξελίξεις. Μιλάµε περί κανονικού κατηχητικού, που στόχο έχει να οδηγήσει σε συγκεκριµένα κόµµατα τους πιστούς.
  • Και µιας και το ’φερε η κουβέντα, να σας πω ότι κάπου πήρε τ’ αυτί µου πως τουλάχιστον ένας αρχιερέας και ένας εκ των στενών συνεργατών του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ.κ. Ιερώνυµου, εµφανίζονται (σχεδόν) ενθουσιασµένοι στην προοπτική της δηµιουργίας κόµµατος από τον Σαµαρά. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, και οι δύο διατηρούν σταθερά και διαχρονικά στενές σχέσεις µε την οικογένεια του αρχηγού Αντώνη.
  • Επειδή λοιπόν έχει ξεκινήσει µια κουβέντα σε σχέση µε το τι θα κάνει ο Πολάκης, για όση αξία µπορεί να έχει, να σας πω ότι µεταξύ των σταθερών συνοµιλητών του είναι και ο Πάνος Καµµένος. Βλέπετε, οι δύο άνδρες είχαν και εξακολουθούν (είµαι σίγουρος) να έχουν σοβαρές ανησυχίες για το µέλλον της πατρίδας.
  • Κάτι περίεργα φτάνουν εσχάτως στ' αυτιά µου, µε αφορµή µια έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη για τα προγράµµατα του υπουργείου Εργασίας και την εκεί δραστηριοποίηση του συντρόφου Ντίνου Ροδόπουλου. Ωστόσο, είµαι σίγουρος ότι όσοι ψάχνουν απλώς χάνουν τον χρόνο τους, αφού µιλάµε για κανονική εκκλησία, µε τη µόνη διαφορά ότι είναι ζωντανή, κυκλοφορεί µε δύο πόδια και µπαινοβγαίνει στα υπουργεία.
  • Το εντυπωσιακό στην περίπτωση της διαδροµής του Ροδόπουλου έχει να κάνει µε το γεγονός ότι, αν και ΠΑΣΟΚος παλιάς κοπής, κατάφερε να διαπρέψει στα χρόνια των νεοδηµοκρατικών κυβερνήσεων. Φυσικά, εσχάτως κατάλαβε το λάθος του και το «παίζει» σκληρός Νεοδηµοκράτης.
  • Οποια κι αν είναι τελικώς η εξέλιξη στον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι µου λέει ότι στο τέλος θα την πληρώσουν οι συνάδελφοι που εργάζονται στα δοκιµαζόµενα media της Κουµουνδούρου. Κρίµα, γιατί οι άνθρωποι κάνουν σοβαρή δουλειά κάτω από αντίξοες (εργασιακά) συνθήκες.

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"