Ο Καραµανλής αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη στη Ν.∆.

Μία από τις «ειδήσεις» που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα ήταν και η διαρροή που έγινε µετά τη συνάντηση του Κώστα Καραµανλή µε την Ντόρα Μπακογιάννη, σύµφωνα µε την οποία ο πρώτος δεν προτίθεται να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του κόµµατος προκειµένου να δώσει το «παρών» στο Συνέδριο, που θα πραγµατοποιηθεί περί τα τέλη του µήνα. Αν και δεν εξέπληξε κανέναν η απόφαση του πρώην πρωθυπουργού, δεν σας κρύβω ότι µε αφορµή τη σχετική διαρροή αποφάσισα να καταθέσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που σχετίζονται µε την εν γένει συµπεριφορά του ανιψιού του ιδρυτή της Ν.∆.

Αν δεν µε απατά η µνήµη µου, ο κόσµος της Παράταξης τίµησε κατ’ επανάληψη τον συγκεκριµένο πολιτικό άνδρα, χαρίζοντάς του, εκτός από την αρχηγία του κόµµατος, και την πρωθυπουργία της χώρας. Επαφίεται στον ιστορικό του µέλλοντος να κρίνει το κατά πόσον υπήρξε καλός ή κακός πρωθυπουργός, άρα επ’ αυτού είναι πρώιµο να γράψει κανείς το οτιδήποτε. Το 2009, ο Κώστας Καραµανλής αποφάσισε να «δραπετεύσει», παραδίδοντας τη χώρα στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος µε τη σειρά του την παρέδωσε και επισήµως στους δανειστές, εκτός του ότι την έβαλε σε µακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας. Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο έως πολύ γνωστά, όπως γνωστό είναι και το γεγονός ότι ο Κώστας Καραµανλής από την ηµέρα που αποφάσισε να εγκαταλείψει πρόωρα το Μαξίµου εισήλθε σε µακρά περίοδο πολιτικής αφωνίας. Ακόµα κι όταν η χώρα κινδύνεψε το 2015 να τεθεί εκτός ευρώ, στο παρά πέντε και κάτω από αφόρητη πίεση, έπραξε το προφανές, που δεν ήταν άλλο από µια δηµόσια δήλωση υπέρ του «Ναι» στο άκρως επικίνδυνο δηµοψήφισµα των Τσιπροκαµµένων. Και αφού τη γλυτώσαµε, ο επί σειράν ετών αρχηγός της Ν.∆., επιµένοντας στη σιωπή του (αν και εν ενεργεία βουλευτής), στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του παραδεχόταν ότι ο Τσίπρας µπορεί να κυριαρχήσει για πολλά χρόνια στο πολιτικό σκηνικό. Παράλληλα, εµπεδωνόταν η εντύπωση της ύπαρξης ενός υπόγειου διαύλου µεταξύ του τότε Μαξίµου, της Προεδρίας της ∆ηµοκρατίας και του Κώστα Καραµανλή, µε τον όρο «τσιπροκαραµανλισµός» να προσδιορίζει µε ακρίβεια τη σχέση.

Στις αρχές του ’15, και ενώ ο Αντώνης Σαµαράς είχε παραιτηθεί από την αρχηγία της Ν.∆., ο µεγαλοµέτοχος της Παράταξης, Κώστας Καραµανλής, αποφάσιζε να στηρίξει τον Βαγγέλη Μεϊµαράκη κόντρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το αποτέλεσµα είναι γνωστό, όπως και η συνέχεια που το ακολούθησε. Χωρίς καµία απολύτως συµµετοχή στις κοµµατικές εκδηλώσεις, µε τους χρησµούς να κυριαρχούν στην πολιτική του συµπεριφορά, επί της ουσίας υπονόµευε σταθερά και διαχρονικά κάθε επιλογή του νέου αρχηγού. Στην πιάτσα αποτελούσε κάτι σαν κοινό µυστικό ότι πολλοί εκ των συνοµιλητών του συµµετείχαν ενεργά στη διακυβέρνηση Τσίπρα. Ο δε Προκόπης Παυλόπουλος, ακόµα κι όταν έβλεπε την κατάσταση να ξεφεύγει εντός και εκτός Βουλής, απλώς παρίστατο.

Και ενώ ο Καραµανλής παρέµενε µουγγός µπροστά στα όσα παράλογα βιώναµε, ακόµα κι όταν υπεγράφη η Συµφωνία των Πρεσπών, άρχισε να αποκτά φωνή όταν διαπίστωσε την πολιτική κυριαρχία της Ν.∆. και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Χωρίς να έχει απολύτως καµία συµβολή στους εκλογικούς θριάµβους του ’19 και του ’23, επέµενε να παρουσιάζει εαυτόν ως µεγαλοµέτοχο της Παράταξης που ίδρυσε ο Εθνάρχης. ∆υστυχώς, όµως, για τον πρώην πρωθυπουργό, τουλάχιστον η κοµµατική ιστορία τον έχει ξεπεράσει. Και αυτό γιατί δεν χρειάζεται κανένας ιστορικός στο µέλλον για να καταγράψει το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης κυβερνά ήδη επτά χρόνια, ότι είναι ήδη ο µακροβιότερος αρχηγός της Ν.∆. και ότι διεκδικεί χωρίς να έχει αντίπαλο µια τρίτη τετραετία. Ούτε, φυσικά, χρειάζεται καµιά σοβαρή ιστορική µνήµη για να καταγράψει κανείς την ανύπαρκτη συµβολή που είχε σε όλη αυτή την επιτυχία ο Κώστας Καραµανλής.

Η επιλογή του λοιπόν να απέχει από τις µεγάλες στιγµές της Παράταξης είναι αυτή που θα καθορίσει εν πολλοίς και την όποια υστεροφηµία του. Και οι πλέον αδαείς έχουν κατανοήσει ότι πρόκειται περί ενός υπερτιµηµένου ηγέτη, που απλώς ζηλεύει την επιτυχία του διαδόχου, παραβλέποντας ότι τόσο για τον ίδιο όσο και για τον Μητσοτάκη εκείνος που δίνει τη δύναµη, αποδίδοντας ταυτόχρονα και τους όποιους ρόλους, είναι ο ανώνυµος κόσµος, που σταθερά και διαχρονικά στηρίζει τη Ν.∆. Η απουσία από το Συνέδριο είναι ακόµα µία πράξη αγνωµοσύνης απέναντι σε αυτούς τους αγωνιστές, που στην πραγµατικότητα τιµωρεί µε τη συµπεριφορά του ο Κώστας Καραµανλής.

Αξίζει...

Οι απανωτές επιθέσεις του προέδρου Τσίπρα στη ∆ΕΗ ενδεχοµένως και κάπου (όχι και τόσο πολύ) στο βάθος να συναντούν και κάποιον ισχυρό που να χαίρεται διαβάζοντάς τις.

Η αντεπίθεση των νοικοκυραίων ενισχύει τον Μητσοτάκη

∆ιαβάζοντας προσεκτικά κανείς τα ευρήµατα των δηµοσκοπήσεων, ακόµα κι αν δεν διαθέτει εµπειρία επί του συγκεκριµένου αντικειµένου, διά γυµνού οφθαλµού είναι εύκολο να διαπιστώσει την ανθεκτικότητα που καταγράφουν στον πολιτικό χρόνο τόσο η Ν.∆. όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο λόγος που συµβαίνει αυτό δεν έχει να κάνει τόσο µε την αδυναµία ύπαρξης αξιόµαχου πολιτικού αντιπάλου απέναντι στην παντοδυναµία του σηµερινού πρωθυπουργού, όσο µε το γεγονός ότι εν προκειµένω µιλάµε για την αντεπίθεση των νοικοκυραίων. Κακά τα ψέµατα, το 30% των πολιτών που έχει κανονικές δουλειές και σκέφτεται σοβαρά όχι µόνο δεν ρέπει στον λαϊκισµό, αλλά, απεναντίας, κοιτάζοντας ποιοι βρίσκονται απέναντι στον Μητσοτάκη, απλώς πράττει το προφανές. Αυτό ακριβώς είναι που δυσκολεύει κάθε άλλη πρόταση, είτε αυτή εκδηλώνεται (που δεν εκδηλώνεται) από τον Ανδρουλάκη είτε από το υπό συγκρότηση κόµµα του Τσίπρα.

Ενδιαφέρει...

Την ίδια στιγµή που ο γνωστός αυτοκινητάς Πολυχρόνης Συγγελίδης αναδεικνύεται κάτι σαν «εθνικός προµηθευτής», πρόσωπα που συνοµιλούν µαζί του πηγαίνουν Ρίο Αντίρριο τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Στη χόβολη

  • Μετά τη συνεδρίαση της Κ.Ο., κάτι µου λέει, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς, ότι µία από τις σκέψεις που ενδεχοµένως να έχει αρχίσει να κάνει ο Μητσοτάκης είναι η επιστροφή του Μάκη Βορίδη στην κυβέρνηση. Εδώ που τα λέµε, αν και δεν διαθέτει το στρατηγικό µυαλό του Σκέρτσου, κάπως θα βοηθούσε η συµµετοχή του στην κυβέρνηση, και δη στον δρόµο προς τις εκλογές.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ο Βορίδης, εκτός από την τυχαία συνάντηση που είχε µε τον πρόεδρο Μητσοτάκη στο «Alfiere» του Κολωνακίου, έχει συναντηθεί και στο Μαξίµου µε τον πρωθυπουργό, ενώ οι δύο άνδρες έχουν συνοµιλήσει και δυο-τρεις φορές (το τελευταίο) διάστηµα στο τηλέφωνο.
  • Μου λένε ότι εσχάτως στην πιάτσα δραστηριοποιείται ένα σύστηµα το οποίο έχει ως βασική αποστολή την «εκτέλεση συµβολαίων».
  • Κάτι δηµοσκοπήσεις που µετρούν και τα κόµµατα του Τσίπρα και της Καρυστιανού οδηγούν το ΠΑΣΟΚ στην τέταρτη θέση. Φυσικά και δεν τις πιστεύω, όπως δεν τις πιστεύει και ο πρόεδρος Ανδρουλάκης.
  • Η κινητικότητα που καταγράφεται στον χώρο της Κεντροαριστεράς, µεταξύ των άλλων, έχει οδηγήσει σε κάτι περίεργες σκέψεις, που σχετίζονται (εκτός των άλλων) και µε την προοπτική να δούµε στην κεντρική πολιτική σκηνή τον δήµαρχο Πειραιά, Γιάννη Μώραλη. Φυσικά, ο τελευταίος όχι µόνο δεν µπαίνει στην κουβέντα, αλλά, απεναντίας, δείχνει να επιλέγει σταθερά το µεγάλο λιµάνι.
  • Από τα λίγα που µπορώ να µαθαίνω από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, πιστέψτε µε, δεν θα απέκλεια ακόµα και το ενδεχόµενο να τεθεί θέµα ηγεσίας µε το που θα ανακοινώσει το κόµµα ο Τσίπρας. Ηδη παρατάσσονται οι κοµµατικοί στρατοί.
  • Παρά το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης επιµένει πως οι εκλογές θα γίνουν το ’27, ακόµα και οι «δικοί» του επιµένουν ότι το φθινόπωρο είναι ο επικρατέστερος χρόνος για να ανασύρει από το συρτάρι του τον σχετικό άσο. Φυσικά, αυτό θα εξαρτηθεί και από το πώς θα έχουν εξελιχθεί τα πράγµατα στον τουρισµό και τον… πληθωρισµό.
  • Ρώτησα κι έµαθα ότι, αν και ο Σαµαράς δεν έχει αποφασίσει αν θα προχωρήσει (τελικά) στη δηµιουργία νέου κόµµατος, παρ’ όλα αυτά, αν το πράξει, τα έχει όλα έτοιµα και, κυρίως, τα πρόσωπα µε τα οποία θα συνεργαστεί. Πάντως, µε την ευκαιρία, να σας πω ότι εντείνονται κάτι φήµες που τον θέλουν να συνοµιλεί µε την Καρυστιανού, η οποία το στρίβει προς τη συντήρηση!

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"