Ένας συνεργάτης του πρωθυπουργού και υφυπουργός της κυβέρνησης εμφάνισε ένα σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, τόσο σοβαρό ώστε να κινδυνεύει η ίδια του η ζωή. Μεταφέρθηκε σε δημόσιο νοσοκομείο και με τις σωστές ιατρικές επεμβάσεις σώθηκε ο άνθρωπος. Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει ο συνήθης πλέον κανιβαλισμός στο διαδίκτυο, στα όρια της χυδαιότητας, με τις δυνατότητες που πλέον δίνουν τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κανιβαλισμός τον οποίο σιγοντάρουν «δημοσιογράφοι» και σοβαρά, υποτίθεται, «έντυπα». Το σιγοντάρισμα αυτό άλλωστε το έχουμε ζήσει και σε άλλες περιπτώσεις στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Διαβάστε: Γιώργος Μυλωνάκης: Το νέο ιατρικό ανακοινωθέν - Παραμένει διασωληνωμένος στη ΜΕΘ, σταθερή η κατάστασή του

Ορμώμενοι προφανώς κάποιοι από το γεγονός ότι όχι απλώς δεν ψηφίζουν το κόμμα που κυβερνάει σήμερα και στο οποίο ανήκει ο ατυχής συνεργάτης του πρωθυπουργού, αλλά και διαπνέονται από τυφλό κομματικό φανατισμό, δημοσιοποίησαν όση χολή τούς είχε απομείνει σε βάρος του ανθρώπου αυτού. Και σε βάρος βεβαίως της κυβέρνησης, με το επιχείρημα ότι ο συγκεκριμένος βαρύτατα ασθενής έτυχε άμεσης περίθαλψης ως εκ της θέσεώς του, ενώ άλλοι όταν βρίσκονται στην ίδια θέση δεν έχουν το προνόμιο να τύχουν της ίδιας περίθαλψης.

Όμως αυτό δεν αποτελεί, από ηθικής τουλάχιστον πλευράς, δικαιολογία ώστε να εκδηλώνεται τέτοια κακία εναντίον ενός ανθρώπου που παλεύει για τη ζωή του. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, όλοι αυτοί οι τιμητές, οι τυφλωμένοι από τον κομματικό φανατισμό, είναι βέβαιο ότι αν βρίσκονταν στην ίδια δραματική θέση και είχαν τη δυνατότητα μιας προτεραιότητας στην περίθαλψη, ασφαλώς και δεν θα παραχωρούσαν τη θέση τους σε κάποιον άλλο! Χώρια που όποιος εξ αυτών είχε τη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης θα την εκμεταλλευόταν. Πώς άλλωστε κυριάρχησε στην ελληνική ζωή το ρουσφέτι;

Επειδή, όπως προαναφέρθηκε, η χολή αυτή στο διαδίκτυο είναι αποτέλεσμα τυφλού κομματικού φανατισμού, έχει μια ιδιαίτερη επικαιρότητα και συνάμα αξία το περιεχόμενο ενός βιβλίου που είχε κυκλοφορήσει προ οκταετίας με τίτλο «Τα απομεινάρια του φανατισμού». Στο εξαίρετο και πολύ διδακτικό αυτό βιβλίο -για όσους τουλάχιστον παραμένουν σκεπτόμενοι πολίτες και όχι χούλιγκαν των ιδεολογιών και της πολιτικής- ο συγγραφέας, ο Γιώργος Παμπούκης, αναπτύσσει και επεξηγεί πώς οι παρωχημένες εμμονές περί αριστερής και δεξιάς ιδεολογίας στιγματίζουν ακόμη τη ζωή μας.

Και ποιο καλύτερο παράδειγμα από τα όσα περιγράφονται παραπάνω μπορεί να υπάρξει που να επιβεβαιώνει το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού; Η ανθρωποφαγία της οποίας υπήρξε θύμα ένας άνθρωπος που παλεύει για τη ζωή του, και που αυτός είναι επαρκής λόγος για να κατευνάζονται τα πάθη, πέραν της ανηθικότητας που υποδηλώνει, καθιστά επίσης επίκαιρο τον Νίτσε, ο οποίος είχε πει ότι «ο μοναδικός χριστιανός πέθανε πάνω στον Σταυρό». Και ο νοών νοείτω. Επίκαιρος βεβαίως γίνεται και ο μέγας Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος είχε γράψει ένα τραγούδι για τους Έλληνες βάζοντας μπροστά ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που παραπέμπει σε οπίσθια. Η λέξη βεβαίως είναι άλλη…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή