πάρχει ένας µύθος που συντηρείται ακόµη και σήµερα και που βασίζεται στην υποτιθέµενη θρησκευτική συγγένεια δύο οµόδοξων λαών. Του ρωσικού και του ελληνικού. Και ο µύθος δηλοί ότι η Ρωσία υπήρξε παραδοσιακός υποστηρικτής της Ελλάδας, η οποία άλλωστε σχετικά πρόσφατα, διά του τότε πρωθυπουργού της Αλέξη Τσίπρα, απευθύνθηκε στη Μόσχα για να διερευνήσει τις δυνατότητες τυπώµατος εκεί… δραχµών!

Ιστορικώς τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Οι Ρώσοι ή Σοβιετικοί ασκούσαν πολιτική έναντι της Ελλάδος που ευνοούσε τα δικά τους συµφέροντα και µόνο και για αυτό την άφηναν πάντα εκτεθειµένη ή βοηθούσαν τους εχθρούς της, κρατώντας απλώς κάποια προσχήµατα.

Το παραµύθι µε τη δήθεν υποστήριξη της Ρωσίας -την υποστήριξη από το «ξανθό γένος»- αρχίζει ήδη από τα λεγόµενα Ορλοφικά, που θα ήταν µία πρώτη εξέγερση των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Ήταν το 1770 κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέµου που οι Ρώσοι για να προκαλέσουν και άλλο µέτωπο στην Τουρκία παρέσυραν την Ελλάδα σε µία εξέγερση και µετά την εγκατέλειψαν µε αποτέλεσµα να υποστεί τις συνέπειες από τους Τούρκους. Υποτίθεται ότι η Αικατερίνη είχε δώσει υποσχέσεις στήριξης και προστασία στους Έλληνες για να εξεγερθούν, έστειλε τον έναν εκ των δύο αδελφών Ορλόφ, που ήταν αξιωµατικοί των ρωσικού στρατού, στην Ελλάδα για να ηγηθεί της εξέγερσης, σηµειώθηκαν κάποιες στρατιωτικές επιτυχίες, αλλά στη συνέχεια ο Ορλόφ εγκατέλειψε και το τελευταίο προπύργιο επιτυχίας, το Ναβαρίνο, την πόλη του οποίου µάλιστα έκαψε φεύγοντας!

Αργότερα, όταν άρχισε η ελληνική εξέγερση, οι Ρώσοι δεν µας υποστήριξαν. Ο τσάρος Αλέξανδρος παρασυρµένος από τον Μέτερνιχ και τις λοιπές κεντρικές δυνάµεις της Ευρώπης, που δεν ήθελαν αλλαγές συνόρων και καθεστώτων µετά τους Ναπολεόντειους Πολέµους, απέφυγε να στηρίξει τον αγώνα των Ελλήνων. Απλώς οι Έλληνες διατηρούσαν τη φήµη τής δήθεν ρωσικής στήριξης για να διατηρηθεί η συνοχή και να διογκωθεί η διάθεση για την επανάσταση. Στα µετέπειτα χρόνια υπήρξε συνεχής η στήριξη της Ρωσίας προς τους σλαβικούς λαούς και ιδιαίτερα προς τη Βουλγαρία, διότι επεδίωκε να βγει στο Αιγαίο. Όµως µε τη Βουλγαρία είχαµε διαχρονική αντιπαλότητα, η οποία µάλιστα είχε συνέχεια και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης για τα ύδατα του Νέστου.

Το 1876 η Ρωσία είχε συνάψει µυστική συµφωνία µε την παραδοσιακή αντίπαλό της, την Αυστρία, ώστε κανένα βαλκανικό κράτος και κυρίως η Ελλάδα δεν θα επωφελείτο από τη διάλυση της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Την ίδια χρονιά στη ∆ιάσκεψη της Κωνσταντινούπολης ο Ρώσος πρεσβευτής είχε εµφανίσει χάρτη που στρεφόταν κατά της Ελλάδος και βάσει του οποίου η Βουλγαρία έφτανε µέχρι το Αιγαίο. ∆ύο χρόνια µετά, το 1878, µε τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, κατόπιν πίεσης των Ρώσων, οι Τούρκοι παραχωρούσαν µεγάλο κοµµάτι της Μακεδονίας και της Θράκης στους Βούλγαρους. Λόγω όµως της αντίδρασης της Αγγλίας και των λοιπών κεντρικών δυνάµεων της Ευρώπης ακολούθησε η Συνδιάσκεψη του Βερολίνου, στην οποία η Ρωσία, απορρίπτοντας το αίτηµα της Ελλάδος να συµµετάσχουν αντιπρόσωποι των αλύτρωτων περιοχών όπου κατοικούσαν Έλληνες, µας είχε αποκαλέσει «ταραχοποιούς»!

Να µη λησµονούµε ακόµη ότι στη Μικρασιατική Εκστρατεία οι µπολσεβίκοι είχαν συµµαχήσει µε τον Κεµάλ, του έδιναν όπλα, ενώ είχαν αποµακρύνει τον στρατό τους από τα σύνορα ώστε οι Τούρκοι να αισθάνονται πιο ασφαλείς και να αποκρούσουν τους Έλληνες. Και κατά τον Εµφύλιο στόχος της Μόσχας ήταν να αποσταθεροποιήσει το νόµιµο καθεστώς της χώρας µας, προµηθεύοντας όπλα στο ΚΚΕ και συστήνοντας στις όµορες βαλκανικές χώρες, που ήταν υπό κοµµουνιστικό έλεγχο, να παρέχουν βοήθεια στις κοµµουνιστικές αντιστασιακές οµάδες. Αυτό αποκάλυψαν προσφάτως αποχαρακτηρισθέντα ντοκουµέντα. Συµφώνως προς αναφορά του Μολότοφ στον Στάλιν, η ΕΣΣ∆ έστελνε όπλα από το απόθεµα των ναζί και όχι σοβιετικής προέλευσης ώστε να µην µπορεί να αποδειχθεί ότι παρείχε ενίσχυση στο ΚΚΕ.

Δημοσιεύτηκε στην "Απογευματινή"