Ανθρώπινο είναι (λατινιστί humanum est, που έλεγε και ένας μακαρίτης συνάδελφος) να μην μπορούν και οι πολιτικοί να ξεφύγουν από την ανδρική φιλαρέσκεια και ματαιοδοξία, τις οποίες ορισμένοι έχουν, διαχρονικά, εκδηλώσει με τη βαφήν της ασπρίζουσας κόμης τους. Θυμάμαι παλαιό βουλευτή που είχε διατελέσει και υφυπουργός αλλά και υπουργός, ο οποίος περιφερόταν με τα κοκκινωπά μαλλιά του απτόητος από τα βλέμματα που του έριχναν, δεδομένου ότι είναι γνωστό ότι, για ορμονικούς λόγους, η μπογιά δεν πιάνει τόσο καλά στους άνδρες όσο στις γυναίκες.

Υπάρχει μάλιστα και η εξής πραγματική ιστορία για τον εν λόγω πολιτικό. Τον είχε επισκεφτεί στην ιδιαιτέρα του πατρίδα και περιφέρεια εν ενεργεία υπουργός – του ιδίου κόμματος βεβαίως. Ο φιλοξενών πήγε να τον παραλάβει και ο επισκέπτης υπουργός τον ερώτησε από ενδιαφέρον: «Τι νέα κύριε υπουργέ;». Ο άλλος του είπε τότε: «Ξέρετε, μετά τον ανασχηματισμό που έγινε δεν είμαι πλέον υπουργός». Και ο εν ενεργεία υπουργός τον αποστόμωσε λέγοντας: «Κι εσείς πρέπει να ξέρετε ότι οι π…άνες και οι υπουργοί δεν χάνουν ποτέ τον τίτλο τους».

Έτερος πολιτικός είχε κάνει μόδα το κομοδινί. Ήταν αυτός, αξιοπρεπής κατά τα άλλα, που είχε το προσωνύμιο, «ο φίλος του νεκρού». Και αυτό διότι δεν είχε αφήσει κηδεία για κηδεία, προς άγραν ψήφων. Και όταν οι συγγενείς τον ρωτούσαν ποιος είναι, αυτός απαντούσε, «φίλος του νεκρού».

Βεβαίως υπάρχουν και άλλου είδους… βαφές. Αυτές με τις οποίες «βάφονται» ορισμένοι όταν αλλάζουν κόμμα και υιοθετούν το εμβληματικό χρώμα του κόμματος στο οποίο καταφεύγουν. Και δεν αναφερόμαστε στις διευρύνσεις που κάνουν τα κόμματα εξουσίας. Διεύρυνση είχε κάνει και προδικτατορικώς και στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, προς τους φιλελευθέρους και το Κέντρο. Πάντοτε δε αυτές οι προσχωρήσεις αφορούσαν διαδρομές μεταξύ κομμάτων που είχαν μεν διαφορετικές ταμπέλες, αλλά ήταν αστικά κόμματα και πίστευαν στις ίδιες περίπου βασικές αρχές, όπως η ελεύθερη οικονομία για παράδειγμα.

Τώρα, ως προς τις συγκεκριμένες «πολιτικές βαφές», αναφερόμαστε σε αυτούς που περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα προκειμένου να βρουν στέγη μην τυχόν και ξαναβγούν βουλευτές. Επάγγελμα είναι και αυτό. Και δεν μιλάμε για ιδεολογικές ταυτίσεις βεβαίως. Και αυτές τις διαδρομές τις βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Τι να κάνουν οι άνθρωποι; Ιχνηλάτες του δρόμου προς μία έδρα είναι.

Το περίεργο είναι ότι το μόνο χρώμα που κανείς δεν πλησιάζει ή κανείς δεν το εγκαταλείπει, είναι το… κόκκινο. Πρώτον, επειδή το ΚΚΕ δεν «ψαρεύει» στελέχη από αλλού, μόνο φανατικούς του Μαρξ και του Στάλιν, και δεύτερον, διότι κανένας φέρελπις πολιτικός δεν μπαίνει σε... μουσεία.

Αντιθέτως, τελευταίως βλέπουμε άλλοι να «βάφονται» πράσινοι, άλλοι ροζ, άλλοι λίγο σπασμένο κόκκινο, αραιωμένο με κίτρινο. Σε λίγους όμως από τον κόσμο αρέσουν οι… αφηρημένοι πίνακες, με χρώματα που ζαλίζουν…

Δημοσιεύτηκε στην "Απογευματινή"