Η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται πλέον από όλο και αυξανόµενα περιστατικά βίας, είτε στους δρόµους είτε µέσα στις οικογένειες. Πρόσφατα στοιχεία της Αστυνοµίας έδειξαν έναν απίθανο αριθµό καταγγελιών καθηµερινά για ενδοοικογενειακή βία. Ενώ το αστυνοµικό δελτίο καθηµερινά ανακοινώνει ξυλοδαρµούς στους δρόµους ακόµη και για µία θέση παρκαρίσµατος. Οι άνθρωποι έχουν εκτραχηλιστεί. Τον διπλανό τους τον βλέπουν ως αντίπαλο που διεκδικεί κάτι από τα υποτιθέµενα δικαιώµατά τους. Τα αποθέµατα υποµονής έχουν στερέψει και ο ανταγωνισµός -µία από τις συνέπειες του φουσκωµένου Εγώ- αποτελεί κοινό χαρακτηρισµό λες και τρέφει την επιβίωση. Σε αυτό έχει συµβάλει η σταδιακή αναζήτηση της υλικής ευηµερίας, που αποτελεί στον σηµερινό κόσµο την υποτιθέµενη ατραπό προς την ευτυχία. Αφιλοσόφητοι άνθρωποι στη χώρα που γέννησε τη φιλοσοφία, διότι έχουν παύσει να διερωτώνται και να ερευνούν, καθώς έχουν εξελιχθεί σε κυνηγούς ασήµαντων πραγµάτων, τα οποία τα έχουν ταυτίσει µε την επιτυχία.

Καθώς σταδιακά αλλά σταθερά διαµορφώνεται έτσι και η ελληνική κοινωνία, η βία ως µέσο υπερίσχυσης θα αποτελεί χαρακτηριστικό της. Και µάλιστα η βία που συνορεύει µε τη θρασυδειλία, καθώς τα θύµατα είναι είτε γυναίκες είτε αδύναµοι. Αρένα είναι πλέον όλοι οι χώροι χωρίς διάκριση. Από το σχολείο και το σπίτι µέχρι δρόµους και πλατείες. Είτε από ένα τυχαίο περιστατικό που θα φουντώσει το θυµικό είτε προµελετηµένα, µε ενέδρες στον «αντίπαλο». Οι τυχόν ερµηνείες των ψυχολόγων για τα φαινόµενα αυτά είναι καλές για το ντιβάνι. Αποτρεπτική ισχύ µπορεί να έχει µόνο η αυστηροποίηση των κυρώσεων, έτσι ώστε ο καθένας να ξέρει ότι η άσκηση βίας έχει τέτοιες επιπτώσεις που ισοδυναµούν µε καταστροφή µιας ζωής. ∆εν αποτελεί αυτό... Μωσαϊκό Νόµο. Οταν οι κοινωνίες µετατρέπονται σε ζούγκλα, το θηρίο δεν το κατευνάζεις µε... σοκολάτες. Και βία δεν συνιστούν µόνο οι ξυλοδαρµοί. Μία τυχαία, έστω, περιήγηση στο σύγχρονο «φρούτο» των µέσων κοινωνικής δικτύωσης -που πολλοί δικτυώνονται για να εκτονώσουν τη συσσωρευµένη χολή τουςαρκεί για να διαπιστώσει κάποιος συγκεκριµένα χαρακτηριστικά της σηµερινής κοινωνίας µας που µπορούν να ερµηνεύσουν τις εκρήξεις βίας. Οταν για τυχόν αποτυχίες και αστοχίες µας, που οφείλονται αποκλειστικώς σε µας, τις φορτώνουµε σε άλλους διότι δεν αποδεχόµαστε τη δική µας ανικανότητα, προκαλούµε µία αδικαιολόγητη προσωπική οργή που κάπου πρέπει να ξεσπάσει. Είτε στο παιδί µας είτε στον/στη σύντροφό µας, στον διπλανό µας που δεν φταίει σε τίποτε.

∆εν έχουµε φτάσει ακόµη στον πάτο του βαρελιού, που όλο και υποχωρεί ώστε να βουλιάζουµε περισσότερο. Κι έτσι, το αστυνοµικό δελτίο πάντοτε θα είναι γεµάτο, όλο και περισσότεροι θα σκοτώνονται είτε θα οδεύουν προς τα νοσοκοµεία, καθώς εξ απαλών ονύχων πλέον ο άνθρωπος θα θεωρεί ότι η επιστροφή στον πρωτογονισµό αποτελεί µέσο όχι απλώς επιβίωσης, αλλά και υπεροχής στην κοινωνία ζούγκλας που φτιάξαµε...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή της Κυριακής