Στα στοιχεία που διαµορφώνουν την έννοια του φασισµού περιλαµβάνεται βεβαίως και η άρνηση και στην ακραία της µορφή η καταστολή της αντίθεσης. ∆ηλαδή, αλίµονο σε αυτόν που εκφράζει αντίθετη άποψη ή, το χειρότερο, προσπαθεί να την επιβάλει. Συµπληρωµατικό δε στοιχείο του φασισµού είναι η αυταρχικότητα. Κατά την άποψη του γράφοντος, ο φασισµός ως έννοια µε την πάροδο των ετών έχει υπερβεί τα πρωταρχικά του όρια, τα πολιτικά δηλαδή, ως ιδεολογία. Και έχει εξελιχθεί σε µορφή συµπεριφοράς. Συµπεριφοράς απέναντι στους άλλους που εκλαµβάνονται ως αντίπαλοι, ακριβώς όπως ο φασισµός ως πολιτική ιδεολογία αντιµετώπιζε όσους του αντιτίθεντο. Έτσι, µε την έννοια αυτή, είδος φασιστικής συµπεριφοράς µπορεί να αποτελεί και ο τρόπος που ένας πάτερ φαµίλιας είναι δυνατόν να αντιµετωπίζει τα µέλη της οικογένειάς του, µε άκρως αυταρχικό και ενίοτε βίαιο τρόπο. Ή µια µάνα τα παιδιά της.

Ο πρόλογος αυτός έχει τη σηµασία του. ∆ιότι ο φασισµός ως συµπεριφορά, έτσι όπως προσδιορίστηκε πιο πάνω, απαντάται πλέον όλο και πιο συχνά στην καθηµερινότητα, κοινωνική και πολιτική. Τα κοινωνικά δίκτυα λ.χ. έχουν πλέον µεγάλη ανάπτυξη όσον αφορά την επικοινωνία µεταξύ των πολλών. ∆ιατυπώνεται λοιπόν µία άποψη σε ένα από τα γνωστά αυτά δίκτυα ή κάποιος σχολιάζει ένα γεγονός, που αναφέρουν ως είδηση τα µέσα αυτά. Αν διαβάσει κάποιος αυτά που γράφουν όσοι έχουν για δικούς τους λόγους -και είναι δικαίωµά τουςαντίθετη γνώµη, απλώς θα φρίξει. ∆εν θα αγανακτήσει απλώς, αλλά θα φρίξει, σκεπτόµενος ότι οι άνθρωποι αυτοί ψηφίζουν και έτσι έχουν τον τρόπο να επηρεάσουν µε τις επιλογές τους και τις ζωές των υπολοίπων! ∆ιότι, αντί να διατυπώσουν µε την επιχειρηµατολογία τους την άποψη που υποστηρίζουν, προτιµούν να επιτεθούν σε αυτόν που έχει άλλη γνώµη µε χυδαίες φράσεις, µε τις οποίες θα κοκκίνιζε και η... Τρούµπα. Και το χειρότερο: αποπνέουν έναν φανατισµό και ένα µίσος για το διαφορετικό, αναδεικνύοντας τα άλλα δύο είδη της έννοιας του φανατισµού, που τον χαρακτηρίζουν εξίσου.

Αυτή είναι η συµπεριφορά των πολιτών. ∆ιότι έχουµε αντίστοιχη συµπεριφορά από πολιτικούς είτε µέσα στη Βουλή είτε έξω από αυτή, σε συνεντεύξεις τους ή σε συµµετοχή τους σε τηλεοπτικές εκποµπές. Με αδιανόητες όσο και αδικαιολόγητες κραυγές, µε προσβλητικούς χαρακτηρισµούς και διαστρέβλωση των λεγοµένων του άλλου, προκειµένου να κατευθύνουν την αντιπαράθεση στο πεδίο που θέλουν, µε απώτερο βεβαίως στόχο να παραπλανήσουν τον κόσµο. Και η τακτική αυτή επιλέγεται, διότι και πάλι υπάρχει έλλειψη ή ένδεια επιχειρηµάτων. Η παρακολούθηση των µέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά και των όσων συµβαίνουν στον χώρο της πολιτικής είναι πολύ διδακτική. Κάτι σαν µάθηµα σύγχρονης πολιτικής αγωγής. Έστω και αν το τελικό συµπέρασµα δεν είναι ενθαρρυντικό, καθώς αποκαλύπτεται πως κρύβεται µέσα µας, αν όχι σε όλους, πάντως σε ένα ικανό ποσοστό της κοινωνίας, ένας µικρός ή µεγάλος φασίστας...

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή