Σήμερα συμπληρώνονται 59 χρόνια από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Η επταετία των συνταγματαρχών ασφαλώς και αποτέλεσε μια σημαντικότατη οπισθοδρόμηση για τη χώρα, υπό πολλές έννοιες. Πρώτα απ’ όλα διότι ένας ολόκληρος λαός έζησε υπό το καθεστώς απαγορεύσεων, των οποίων οι επώδυνες επιπτώσεις αμβλύνονταν από τη συγκυριακή, σχετικά καλή οικονομική κατάσταση που διευκόλυναν οι καλές οικονομικές συνθήκες παγκοσμίως. Όταν ήλθε όμως η κρίση του πετρελαίου και οι συνέπειές της στην παγκόσμια οικονομία -και βεβαίως και στην ελληνική-, το «οικοδόμημα» αυτό κατέρρευσε.

Μία άλλη δυσμενής επίπτωση από τη δικτατορία είναι ότι αυξήθηκε υπερβολικά ως ποσοστό του ΑΕΠ ο δανεισμός της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για το ύψος του δημοσίου χρέους. Ενώ, από την άλλη πλευρά, η ανάγκη να βρει λαϊκά ερείσματα ένα δικτατορικό καθεστώς το ώθησε στην υιοθέτηση του λαϊκισμού, που είχε τον αντίκτυπό του (α) στο «χάιδεμα» συντεχνιακών απαιτήσεων, που δημιούργησαν ένα πολύ κακό προηγούμενο, (β) στην καταστροφή του περιβάλλοντος με πολεοδομικές άδειες υπερβολικών συντελεστών δόμησης σε όλη τη χώρα, (γ) με διάλυση του Στρατού (οποία αντίφαση) όπως αποδείχτηκε στην επιστράτευση. Και σ’ όλα αυτά, κορυφαίο όσο και τραγικό γεγονός το δράμα της Κύπρου.

Επιπλέον η ανελευθερία στα χρόνια της δικτατορίας αποτέλεσε το καλό άλλοθι για τη Μεταπολίτευση, έτσι ώστε βασικές αρχές της δημοκρατίας να παραβιασθούν και έκτοτε το στίγμα να το δίνουν οι αλαλάζουσες μειοψηφίες, που στη ουσία βιάζουν καθημερινά τη δημοκρατία, στο όνομά της μάλιστα! Πενήντα εννέα χρόνια μετά, έχουν ενδιαφέρον δύο στοιχεία. Το πρώτο έχει να κάνει με τον λόγο της επέμβασης του Στρατού. Οπωσδήποτε, είναι ανεπαρκής οποιαδήποτε δικαιολογία κατάλυσης της δημοκρατίας. Όμως οι πολιτικές συνθήκες της εποχής κάθε άλλο παρά ήταν χειρότερες από τις σημερινές. Υπήρχε το επιχείρημα λ.χ. των συνταγματαρχών ότι η Βουλή ξόδευε...120.000 δρχ. της εποχής για το καφενείο του Κοινοβουλίου (!).

Πρόκειται για κόκκο παραπτώματος με τις σημερινές, αποδεδειγμένες μίζες των εκατομμυρίων ευρώ. Η δημοκρατία μας βρήκε απλώς έναν Μπαλόπουλο και κάτι σάπια κρέατα από την Αργεντινή για να λοιδορήσει το ήθος της δικτατορίας, όταν πρώην κυβερνητικά στελέχη και κορυφαίοι παρά τω πρωθυπουργώ συγκεκριμένου κόμματος έχουν ομολογήσει ότι εισέπραξαν μίζες. Και όταν άλλα στελέχη μέσα στο ίδιο κόμμα έδειχναν με το δάχτυλο πρώην συναδέλφους τους που πλούτισαν παρανόμως.

Ένα δεύτερο στοιχείο που καλείται να προσέξει ο πολιτικός κόσμος, ακόμη και σήμερα που η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει από κανέναν συνταγματάρχη, είναι -πέραν των λόγων για την ηθική απαξίωση της πολιτικής- γιατί υπάρχει ακόμη κόσμος που νοσταλγεί τη χούντα και τα όσα ΔΕΝ συνέβαιναν επί των ημερών της. Αυτό ίσως είναι η πλέον επικίνδυνη νοσταλγία -έστω και των ολίγων- για το πολιτικό σύστημα, για την απαξίωση του οποίου υπάρχουν συγκεκριμένοι υπεύθυνοι, με ονοματεπώνυμο!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή