Σε σατιρική ραδιοφωνική εκπομπή γνωστός παρουσιαστής πολλές φορές αναφέρεται σε αξιόποινα περιστατικά για τα οποία, ενώ ο ένοχος θα έπρεπε, λογικώς, να εκτίσει μία ποινή αναλόγου βαρύτητας προς την παραβατική πράξη του, εντούτοις του καταλογίζεται μία ποινή-χάδι. Που δεν τη λες και σωφρονιστική, αφού μία ελαφρά ποινή δεν τον παρεμποδίζει από το να επαναλάβει την αξιόποινη πράξη του.

Για την κατάσταση αυτή η ερμηνεία στην ίδια εκπομπή είναι ότι δεν φταίνε απαραιτήτως οι δικαστές που ανακοινώνουν τις ποινές, καθώς είναι υποχρεωμένοι για τις αποφάσεις τους να τηρούν τον σχετικό νόμο. Οπότε στις περιπτώσεις αυτές την ευθύνη την έχει, πράγματι, ο νομοθέτης. Δηλαδή το νομοθετικό σώμα που είναι η Βουλή. Βεβαίως με την κατιούσα που έχει πάρει το ποιοτικό επίπεδο της Βουλής στο δεύτερο τουλάχιστον ήμισυ της Μεταπολίτευσης, δεν πρέπει να έχει κανείς και πολλές απαιτήσεις από τον σύγχρονο νομοθέτη. Άλλωστε έχουμε δει και περιπτώσεις στις οποίες η σκοπιμότητα υπαγορεύει το περιεχόμενο ενός νόμου.

Την κατάσταση αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει αηδιαστικό περιστατικό που έλαβε χώρα στη Σύμη, όπου δύο Αιγύπτιοι είχαν καταγγελθεί από γονείς ότι επιχειρούσαν κατ’ εξακολούθηση να αποπλανήσουν ανήλικα παιδιά. Συνελήφθησαν μεν, μεταφέρθηκαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, αλλά προς αγανάκτηση των δικαιολογημένα αγωνιούντων γονέων… αφέθηκαν ελεύθεροι. Το ότι ο ένας εξ αυτών πέρασε Αυτόφωρο αλλά δεν γινόταν να κρατηθεί, προφανώς οφείλεται σε κάποιο παραθυράκι κάποιου ατελούς νόμου, για να επιβεβαιωθούν τα παραπάνω. Ο άλλος όμως; Οφείλεται σε ανεπάρκεια της Αστυνομίας ή και το ότι δεν κρατήθηκε πρέπει να αποδοθεί σε κάποια διάταξη κάποιου νόμου τον οποίον και οι αστυνομικοί όφειλαν να τηρήσουν; Ή έχει ευθύνη η Αστυνομία, αν λάβουμε υπ’ όψιν αποκάλυψη γονέα ότι ο διοικητής του τμήματος αμφισβήτησε την καταγγελία του ότι οι Αιγύπτιοι είχαν κυνηγήσει το παιδί του;

Και κάτι ακόμη. Όταν συνελήφθησαν μεταφέρθηκαν στο τμήμα υπό ισχυρή αστυνομική συνοδεία, από τον φόβο επίθεσης κατά των Αφρικανών από τους αγανακτισμένους γονείς. Τώρα που είναι ελεύθεροι η Αστυνομία δεν φοβάται τυχόν αντεκδίκηση των έξαλλων γονέων, γνωρίζοντας ότι κάθε γονιός για να προστατεύσει το παιδί μπορεί ακόμη και να εγκληματήσει; Και αν κάποιος ή κάποιοι γονείς βρουν και σακατέψουν τους δύο ανώμαλους Αφρικανούς, οι γονείς θα προφυλακιστούν αν συλληφθούν ή θα αφεθούν ελεύθεροι όπως τα δύο αυτά εγκληματικά στοιχεία;

Το τελικό συμπέρασμα από αυτό, αλλά και από άλλα ανάλογα περιστατικά ή μεγαλύτερης βαρύτητας, είναι ότι το πλαίσιο νομοθετικής προστασίας των πολιτών, και γενικώς της ασφάλειας της οποίας τυγχάνουν, έχει κενά. Μπορεί το οικονομικό ζήτημα το οποίο διογκώνει η ακρίβεια να είναι υψηλά στις προτεραιότητες της κοινωνίας, αλλά και η ατιμωρησία που οφείλεται είτε σε χαλαρό νομοθετικό πλαίσιο είτε σε χαλαρότητα των Αρχών και υπονομεύει το αίσθημα ασφαλείας, αξιολογείται αναλόγως.



Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή».