Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι έχει έλθει το τέλος της ποιότητας. Και αυτό διότι τόσο η Ιστορία όσο και η ζωή κάνουν κύκλους, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, όπως θα έλεγαν και κάποιοι παλαιότεροι.

Αν προσβλέπαμε σε μία πρωτιά του Ακύλα, σε αυτό που καταχρηστικώς πλέον ονομάζεται Διαγωνισμός Ευρωπαϊκού Τραγουδιού, για να αισθανθούμε εθνικά υπερήφανοι -διότι αυτό διαλαλούσαν κάποιες ελαφρές πρωϊνές εκπομπές- μάλλον είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Προφανώς αυτή η απατηλή όσο και επιπόλαιη προσδοκία κυριαρχούσε επί μέρες ώστε να περνάει σε δεύτερη μοίρα, από πλευράς ενός συλλογικού προβληματισμού, η αυτοκτονία δύο νεαρών κοριτσιών. Που, πιασμένες χέρι χέρι πήδηξαν από μία ταράτσα για να θέσουν, με πλήρη συνείδηση αυτού που έκαναν, τέλος στην ούτως ή άλλως άγουρη ζωή τους.

Ενδεικτική της σύγχρονης «ποιότητας» στην ελληνική ζωή είναι και η τοξική συμπεριφορά στο πολιτικό σύστημα (το τοξική είναι επιεικής έκφραση και της μόδας, διότι η ελληνική λέξη που θα αντιπροσώπευε την κατάσταση αυτή είναι το «αλήτικη»). Απορείς πώς μπορεί να υπάρχουν πολιτικοί, κατ΄ ευφημισμόν δε εκπρόσωποι του έθνους, που θεωρούν προσόν να δηλητηριάζουν την κοινωνία, δημιουργώντας συνθήκες διχασμού σε αυτήν, μίσους απέναντι σε όποιον έχει ή διατυπώνει διαφορετική άποψη, προβάλλοντας μία αυταρέσκεια δυσανάλογη προς την ανεπάρκειά τους. Που επιβεβαιώνεται και στην πράξη και, αλίμονο και σε όσα ως πολίτες υφιστάμεθα, έτσι και τύχει να μας κυβερνήσουν κιόλας. Οι σχετικά πρόσφατες εμπειρίες, άλλωστε, δεν είναι δυνατόν να ξεχαστούν. Το χειρότερο είναι ότι υπάρχει τμήμα της κοινωνίας το οποίο όχι απλώς αποδέχεται την πολιτική αυτή χυδαιότητα αλλά και επιχαίρει τόσο, ώστε στις επιλογές του να προτιμώνται οι εκφραστές της χυδαιότητας. Και φυσικά ψηφίζουν αναλόγως.

Αλλά και στην κοινωνική ζωή περισσότερη πέραση έχει το αστυνομικό δελτίο παρά κάποιες ειδήσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έστω και αμυδρή αισιοδοξία. Με ευκολία, λες και πρόκειται για παιχνίδι σε κονσόλα, σκοτώνει ο ένας τον άλλο, ενώ και στους δρόμους πλέον οι τραμπούκικες συμπεριφορές είναι ενδεικτικές και οπωσδήποτε επιβεβαιωτικές της διαπίστωσης ότι κάτι δεν πάει καλά πλέον.

Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να πει κανείς ότι το φαινόμενο Ακύλας είναι και το πλέον ανώδυνο. Ναι. Έτσι είναι. Όμως παράλληλα το εύρος της κοινωνικής αποδοχής του «πολιτιστικού αυτού φαινομένου» είναι και ενδεικτικό μίας άμβλυνσης των απαιτήσεων που κάποτε αναδείκνυαν την επιδίωξη μιας ποιοτικής υπεροχής για αναβάθμιση της χώρας. Για μία καλύτερη χώρα.

Δεν πρέπει να παραπλανά η άνοδος του βιοτικού επιπέδου. Ας σκεφτούμε, με μία αναδρομή, ότι σε καιρούς δύσκολους των πατεράδων μας και των παππούδων μας, βασικές αρχές ηθικής και εντιμότητας και επιλογές καλύτερης αισθητικής, συντηρούσαν την κοινωνία και τη βοηθούσαν ώστε να συμβαδίζει η υλική με την ποιοτική αναβάθμιση. Προφανώς είμαστε σήμερα στον αστερισμό της Χάρυβδης...