Στην Ελλάδα του 2026 πάµε να ξεχάσουµε και αυτά που ξέρουµε. Ώρες ώρες νοµίζω ότι έχουµε ανάγκη να µας κοουτσάρει µαεστρικά ένα αόρατο χέρι (για να µιλήσουµε µπασκετικά, που είναι της µόδας) για να επανέλθουµε στην κανονικότητα. Κάτι σαν τον Γιώργο Μπαρτζώκα στην τελευταία περίοδο του τελικού της Κυριακής προκειµένου να οδηγήσει τον Ολυµπιακό στην κατάκτηση της Euroleague.

Μόνο που στην οµάδα του Πειραιά υπήρχαν ρόλοι, πειθαρχία και κυρίως λογική, η οποία φαίνεται να έχει εγκαταλείψει το εγχώριο πολιτικό σύστηµα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς, για παράδειγµα, τη δηµιουργία του νέου κόµµατος του Αλέξη Τσίπρα, κατά τη χθεσινή ανακοίνωση του οποίου έλειπε η οποιαδήποτε αυτοκριτική για τα πεπραγµένα της περιόδου 2015-2019, λες και ο ιδρυτής τού εν λόγω φορέα δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα και µάλιστα µόλις µερικά χρόνια πριν; ∆εν θα σταθώ ούτε στα αποτελέσµατα της… περήφανης διαπραγµάτευσης, ούτε στις συνέπειες του τρίτου µνηµονίου, ούτε στο κουρέλιασµα της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, που σηµάδεψαν εκείνη την περίοδο.

Βλέπετε, όλα αυτά κρίθηκαν σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναµετρήσεις (και όχι µόνο), έστω και αν οι µνήµες είναι ακόµη νωπές τόσο από την καταστροφική πολιτική της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης της «πρώτης φοράς Αριστερά» όσο και από πρωτοβουλίες που «χτυπούν» ευθέως την έννοια του κράτους δικαίου, στην οποία υπερθεµατίζει ο πρώην πρωθυπουργός. Ουδείς λησµονεί την εκµετάλλευση εν εξελίξει δικαστικών υποθέσεων χάριν του τότε κυβερνητικού αφηγήµατος, τις συνοµιλίες κορυφαίου υπουργού µε τρόφιµο των φυλακών, τον χειρισµό της υπόθεσης Novartis ή την αλλαγή των ποινικών κωδίκων και της ηγεσίας της ∆ικαιοσύνης στο παρά πέντε των εθνικών εκλογών.

∆εν µπορεί όµως κανείς να µη σταθεί σε δύο βασικές παραµέτρους της χθεσινής βραδιάς στο Θησείο. Ο λόγος για το γεγονός ότι πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να αναδείξει εαυτόν ως τη µοναδική ελπίδα για τον τόπο, αφήνοντας τεχνηέντως στην άκρη το γεγονός ότι έδωσε δείγµατα γραφής σε επίπεδο εξουσίας. ∆εν είπε τίποτα για το τι θα άλλαζε σε σχέση µε το παρελθόν και ποιο είναι το στοιχείο εκείνο το οποίο διαφοροποιεί τον ίδιο και το πολιτικό σκεπτικό του σε σχέση µε την τετραετία κατά την οποία βρισκόταν στο Μέγαρο Μαξίµου. Μοιραία, για έναν πρώην πρωθυπουργό που ετοιµάζεται να διεκδικήσει εκ νέου την εµπιστοσύνη των πολιτών, η οποιαδήποτε προγραµµατική θέση θα πρέπει να συνοδεύεται µε µια γενναία και πειστική αυτοκριτική, όπως και µια ρητορική που δεν θα παραπέµπει σε µεσσιανισµούς αλλά σε συγκεκριµένες προτάσεις και πιθανές λύσεις. Αντ’ αυτού, το φλερτ µε την ανέξοδη συνθηµατολογία δεν έλειψε ούτε και χθες.

Το δεύτερο σηµείο που θα πρέπει να υπογραµµιστεί είναι η εγκατάλειψη της κεντρώας απόχρωσης επιχειρηµατολογίας και η επιστροφή σε έναν… Τσίπρα προ του 2015, µε αριστερά τσιτάτα, ταξικές αναφορές και στοχεύσεις που θυµίζουν την παρουσία του κατά την περίοδο που ήταν αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης. Το µόνο που έλειπε ήταν το πρόγραµµα της Θεσσαλονίκης και ο Βαρουφάκης, αν και η επιλογή και το σύµβολο της… ΕΛΑΣ θα µπορούσε να πει κανείς ότι αποτελούν ακόµη πιο προωθηµένη επίδειξη αριστεροσύνης. Αυτή η ροπή στον παλαιάς κοπής λαϊκισµό µένει να φανεί αν θα συνοδεύσει µέχρι τις κάλπες τον αρχηγό του κόµµατος που γεννήθηκε χθες ή αν θα εµπλουτίσει τον δηµόσιο λόγο του µε πιο σύνθετες προτάσεις διακυβέρνησης, κάτι σαν το σύστηµα της µεγάλης Μπαρτσελόνα των προηγούµενων χρόνων, στην οποία και οµνύει σηµειολογικά µε την επιλογή των χρωµάτων του νέου φορέα… Από κει και πέρα, είναι σαφές ότι το πολιτικό ένστικτό του και το επικοινωνιακό ταλέντο του έγιναν για ακόµη µία φορά εµφανή και θα αποτελούν πολιτική θηλιά στον λαιµό της Χαριλάου Τρικούπη.

Την ίδια ώρα, το δίδυµο Καραµανλή και Σαµαρά έκανε την εµφάνισή του λίγα χιλιόµετρα πιο µακριά, σε µία ακόµη παρουσίαση βιβλίου, µε τον τελευταίο Μακεδόνα πρωθυπουργό (για να µην ξεχνιόµαστε, έκανε επίδειξη αφωνίας την τετραετία Τσίπρα - Καµµένου, όταν η χώρα πήγαινε να γυρίσει ανάποδα) να κάθεται δίπλα στον άλλοτε διπλωµατικό σύµβουλο και σταθερό συνοµιλητή του πρωθυπουργού που υπέγραψε τη Συµφωνία των Πρεσπών, Βαγγέλη Καλπαδάκη, και να προχωρά σε µία ακόµα ηχηρή αµφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Κατέκρινε τη λογική των «ήρεµων νερών», λησµονώντας πως ο ίδιος είχε φθάσει χάριν των σχέσεων καλής γειτονίας να κάνει µέχρι και… κουµπαριά µε τον Ταγίπ Ερντογάν, χάνοντας το όποιο δίκιο ξεκάθαρα είχε όταν µίλησε για ζητήµατα όπως οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και άλλες σοβαρές ανορθογραφίες. Ωστόσο, η µεγάλη εικόνα για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και το πραγµατικό διακύβευµα της υστεροφηµίας τους -και κυρίως απέναντι στον κόσµο της Ν∆- είναι άλλα. Αν έστω και την ύστατη στιγµή δίπλα στην κριτική τους έναντι της διακυβέρνησης Μητσοτάκη (ανεξαρτήτως των κινήτρων τους) τοποθετήσουν το ίδιο το συµφέρον της πατρίδας και της παράταξης, το οποίο είναι συνυφασµένο µε τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και της κοινωνικής οµαλότητας. ∆ιαφορετικά η ιστορία αργά ή γρήγορα θα καταστεί αµείλικτη… Το ίδιο όµως θα συµβεί αν τα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης δεν αντιληφθούν, και πάλι την ύστατη στιγµή, ότι θα πρέπει να εξαλειφθούν πλήρως φαινόµενα που αφήνουν περιθώρια δηµιουργίας είτε ρευµάτων λαϊκισµού είτε επικράτησης της πολιτικής του γινατιού, στοιχεία που µε µαθηµατική ακρίβεια θα φέρουν απροσδιόριστους κινδύνους… Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή