Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να χάνει άλλη µία ιστορική ευκαιρία στη µεταµνηµονιακή εποχή. Ίσως µάλιστα τη σηµαντικότερη απ’ αυτές που του παρουσιάστηκαν µετά το Καστελόριζο του Γιώργου Παπανδρέου και το συνεπακόλουθο πολιτικό κόστος, το οποίο µοιραία εν πολλοίς βύθισε τη Χαριλάου Τρικούπη σε απελπιστικά µονοψήφια ποσοστά.

Η επιστροφή στην κανονικότητα και κυρίως η... αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ µετά τις διαδοχικές ήττες του Αλέξη Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εξαιτίας της οποίας το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε αναπάντεχα σε ρόλο αξιωµατικής αντιπολίτευσης, αποτελούσε δίχως αµφιβολία µια... χρυσή συγκυρία για τον Νίκο Ανδρουλάκη, που θα µπορούσε να επαναφέρει το άλλοτε κραταιό Κίνηµα σε κοµβικό θεσµικό ρόλο και στη συνέχεια να «χτίσει» την εικόνα ενός αντίπαλου δέους έναντι του σηµερινού πρωθυπουργού. Μάταια όµως.

Αντί ξεκάθαρου στίγµατος και ενός κεντρώου προσανατολισµού που δυνητικά θα έφερνε το ΠΑΣΟΚ και πάλι σε θέση διεκδίκησης του ακροατηρίου που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά του στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η «πράσινη» ηγεσία επιχείρησε -υπό την πίεση της αµφισβήτησης κορυφαίων στελεχών, όπως ο Χάρης ∆ούκας και ενίοτε ο Παύλος Γερουλάνος- να ισορροπήσει µεταξύ της θεσµικής παρακαταθήκης της Χαριλάου Τρικούπη και της µόδας του λαϊκισµού που κέρδιζε µεν έδαφος στις δηµοσκοπήσεις, αλλά όχι σε κοινά που µπορούν να κάνουν ώσµωση µε το ΠΑΣΟΚ. Βλέπετε, είναι κανόνας στην πολιτική πως σε αυτές τις περιπτώσεις κερδίζει πάντα η... ορίτζιναλ επιλογή. Αυτό έγινε όταν αποφασίστηκε η κοινοβουλευτική συµπόρευση µε την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, όταν το ΠΑΣΟΚ υπέπεσε σε διαδοχικά ήξεις αφήξεις σχετικά µε σηµαντικά µέτωπα που θα υπενθύµιζαν τον κεντρώο χαρακτήρα του, όπως η συνταγµατική αναθεώρηση και τα µη κρατικά πανεπιστήµια, ή όταν ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης δεν άντεξε και µπήκε στον πειρασµό να µιλήσει κάποιες φορές µε ορολογία και συνθηµατολογία... Τσίπρα.

Η σκανδαλολογία, όσο δικαιολογηµένη κι αν ήταν, πολλώ δε µάλλον για τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος υπήρξε το πρώτο γνωστό και θεσµικά πιο τρανταχτό «θύµα» της υπόθεσης των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, όχι µόνο επελέγη να τοποθετηθεί πιο µπροστά από τις όποιες προγραµµατικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ουσιαστικά κυριάρχησε απόλυτα στη δηµόσια ρητορική του επικεφαλής του Κινήµατος. Αυτή ακριβώς ήταν η παράµετρος στην οποία παγιδεύτηκαν και ο ίδιος και η παράταξή του. Βλέπετε, παραδοσιακά ο κόσµος στον οποίο απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ, είτε αυτή η δεξαµενή είναι µεγαλύτερη, είτε µικρότερη, ουσιαστικά αναµένει πέραν της κριτικής κι ένα θετικό αφήγηµα, µια προοπτική για το µέλλον εν είδει αντίβαρου στην κυβερνητική πολιτική. Αντ’ αυτού, δεν άκουσε ή δεν πείστηκε από την επιχειρηµατολογία Ανδρουλάκη, ενώ την ίδια ώρα δικαιώθηκαν πανηγυρικά όσοι έλεγαν ότι τα «πράσινα» δίχτυα θα επέστρεφαν άδεια στο λιµάνι, από την ώρα που έγινε προσπάθεια προσέγγισης µε ένα ακροατήριο το οποίο ήταν εκ προοιµίου αδύνατο να βρει οτιδήποτε... γοητευτικό στην παρουσία και τα λεγόµενα Ανδρουλάκη.

Κάπως έτσι και παρά τη δυνατότητα που είχε ο Νίκος Ανδρουλάκης να επιβάλει τη δική του λογική (ιδιαιτέρως µετά την εµφατική του νίκη στις τελευταίες εσωκοµµατικές κάλπες) τόσο στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ όσο και σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης, κατέστη τελικώς ένας πρόεδρος των... ισορροπιών, που στο φινάλε ήταν αδύνατο να βρεθούν. Εδώ, εξαιτίας των φωνών του Χάρη ∆ούκα, έφτασε ολόκληρο ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησε τη χώρα για τη µισή Μεταπολίτευση και βάλε, να σηµειώνει γραπτώς στο πλαίσιο του συνεδρίου του πως επ’ ουδενί δεν θα συνεργαζόταν µε τη Ν∆, ακόµη κι αν η λαϊκή ετυµηγορία έδειχνε προς αυτή την κατεύθυνση.

Ως εκ τούτου, ήταν λογικό στελέχη που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη της επιθυµίας ∆ούκα περί σύγκλισης µε την πλευρά Τσίπρα να λένε ότι το κυβερνών κόµµα είναι αντίπαλος µέχρι τις εθνικές εκλογές κι από κει και πέρα όλα θα τα κρίνουν τα αποτελέσµατα. Παρεµπιπτόντως, αυτό ήταν σκεπτικό της Άννας ∆ιαµαντοπούλου και όχι µόνο... Μέσα σ’ όλα αυτά, ήταν ηλίου φαεινότερο πως η ολική επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα θα οδηγούσε στη σηµερινή εικόνα των µετρήσεων, όπου όπως προέβλεπαν οι ειδικοί, ο πρώην πρωθυπουργός µε το µπετοναρισµένο ακροατήριο θα ξεπερνούσε µε συνοπτικές διαδικασίες το ταλαιπωρηµένο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που το ίδιο συνέβη και µε τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία απευθύνεται σ’ ένα κοµµάτι του κοινού που σας περιγράψαµε προηγουµένως και που επί µαταίω προσπάθησε να πλησιάσει ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Σήµερα το ΠΑΣΟΚ φιγουράρει στην τέταρτη θέση και ο νέος... µπαµπούλας είναι οι εταιρείες δηµοσκοπήσεων. Και πάλι... αντιθεσµική ρητορική δηλαδή, που ταυτόχρονα παραπέµπει στον ΣΥΡΙΖΑ του 2019 και του 2023. ∆εν ξέρω αν εκείνοι που πρέπει αντιλήφθηκαν τις αστοχίες και τις παραλείψεις. Το µόνο σίγουρο είναι πως πια φαίνεται σαν να µην υπάρχει επιστροφή.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή