Οι «αντάρτες» της Ν.∆. που συνοµιλούν µε το αυτονόητο

Αν κάτι δεν έχει κατανοήσει (ή, για να ακριβολογούµε, µπορεί και να αρνείται να το κατανοήσει) τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και οι πέριξ αυτού είναι ότι τα χαρακτηριστικά της δεύτερης κυβερνητικής θητείας πάντα διαφέρουν από εκείνα της πρώτης. Αυτό, πρακτικά, σηµαίνει ότι όσοι επιµένουν να εξάγουν πολιτικά συµπεράσµατα και να χαράσσουν στρατηγικές έχοντας τις εµπειρίες από το ’19 έως το ’23 απλώς στο τέλος θα ηττηθούν από τη δυναµική που ήδη έχουν αναπτύξει τα γεγονότα. Από τούτη εδώ τη στήλη, σε ανύποπτο χρόνο, σπεύσαµε να επισηµάνουµε την ανάγκη να υπάρξει ένας διαφορετικός χειρισµός των βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αντί αυτού, βγήκε ο πολιτικά άγουρος υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος και άρχισε να µιλάει πολιτικά, κάνοντας το ένα λάθος µετά το άλλο. Με δεδοµένο ότι η κυβέρνηση της Ν.∆. διανύει ήδη το δεύτερο µισό της δεύτερης τετραετίας, τα όσα βλέπουµε να διαδραµατίζονται στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόµµατος αποτελούν κάτι σαν φυσιολογική ροή των πραγµάτων. Οι βουλευτές που µε συνέπεια στηρίζουν τη Ν.∆. και προσωπικά τον πρωθυπουργό, στα εύκολα και στα δύσκολα της επταετούς διαδροµής, προφανώς ευρισκόµενοι έναν χρόνο πριν από τις εκλογές, κουβαλούν και τις δικές τους (θεµιτές) προσωπικές αγωνίες. Αλλωστε, ουδείς πρέπει να παραβλέψει ότι η µεταπολιτευτική Ιστορία έχει αποδείξει ότι όσο πλησιάζουµε προς τις κάλπες, σχεδόν αυτόµατα εκτινάσσεται και ο δείκτης της προσωπικής αυτοσυντήρησης των βουλευτών.

Αυτό που βιώνουµε ως πραγµατικότητα σήµερα αποτελεί µια τυπική επανάληψη των όσων έχουµε ζήσει. Γι’ αυτό λοιπόν, αντί στο Μέγαρο Μαξίµου να ψάχνουν άλλοτε εσωτερικούς εχθρούς και άλλοτε εχθρούς από το… εξωτερικό, θα ήταν προτιµότερο να κοιτάξουν κατάµατα το πολιτικά προφανές. Κακά τα ψέµατα, εδώ και χρόνια οι βουλευτές ήταν ολίγον «καταπιεσµένοι» κυρίως από τη συµπεριφορά που επεδείκνυε απέναντί τους ο στενός συνεργάτης του Μητσοτάκη Ακης Σκέρτσος. Θεωρούσαν ότι η ασυλία που απολάµβανε έκανε ζηµιά στη δοµή της Παράταξης, δεδοµένου ότι τα όσα δηµόσια κατά καιρούς υποστήριζε δεν είχαν καµία απολύτως σχέση µε το «σπορ» της πολιτικής. Οµως, θα ήταν λάθος να περιορίσει κανείς στο πρόσωπο του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού Επικρατείας όλα τα δεινά της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Και είναι λάθος, γιατί το πρόβληµα είναι και ευρύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό.

Στην παρούσα φάση, αυτό που έχει να διαχειριστεί, και δη µε τόκο, ο πρωθυπουργός έχει να κάνει µε την εµπέδωση µιας απολιτίκ στρατηγικής, που, όταν το κόµµα είναι στα πάνω του, προφανώς και βοηθά τον ηγέτη, όταν όµως έρχεται η φθορά του κυβερνητικού χρόνου, αποδεικνύεται κάτι σαν βαρίδι, που τραβά προς τα κάτω και την κυβέρνηση και τον ηγέτη. Συνειδητά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δόµησε ένα νέο µοντέλο κοµµατικής και κυβερνητικής διοίκησης, το οποίο λειτούργησε σαν καλοκουρδισµένο ρολόι τα χρόνια της πολιτικής κυριαρχίας των Kyriakistas. Το πλεονέκτηµα αυτό εσχάτως µετατράπηκε σε απόλυτο µειονέκτηµα, αφού πλέον δεν έχει και τόση σηµασία η επικοινωνιακή διαχείριση όσο η πολιτική, που στο τέλος θα διαµορφώσει το σκηνικό της επόµενης ηµέρας και για τον ίδιο τον Μητσοτάκη.

Για να κατανοήσει κανείς τη διαφορά του ’19 ή του ’23 µε το ’26, απλώς θα αναφέρω ότι, αν η επιστολή που έστειλαν οι πέντε βουλευτές της Ν.∆. είχε αποσταλεί πριν από τρία ή πέντε χρόνια, απλώς θα είχε δηµοσιευτεί χωρίς κανείς να ασχοληθεί. Αντιθέτως, τώρα κάθε δήλωση κυβερνητικού βουλευτή, ακόµα και του πλέον «ασήµαντου», διαµορφώνει πολιτικό γεγονός, καταγράφοντας και το αναλογούν κόστος. Οσο κι αν οι βουλευτές κουράζουν το τεχνοκρατικό σύστηµα που έχει συγκροτήσει ο Μητσοτάκης, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να προσεγγιστούν από την κεντρική κυβέρνηση. Γιατί, αν δεν γίνει αυτό, σε πολύ λίγο οι πέντε θα γίνουν δέκα, οι δέκα είκοσι και το γαϊτανάκι δεν θα έχει τέλος. Πριν να είναι αργά, ο πρωθυπουργός οφείλει να κινηθεί άµεσα σε δύο άξονες: να ξεκινήσει να δρα και να συµπεριφέρεται βαριά πολιτικά, από τη µία, και να διαχειρίζεται µε ποινικούς όρους όλα τα υπόλοιπα που έρχονται και δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή, από την άλλη. Ολα τα υπόλοιπα που ακούµε και διαβάζουµε είναι απλώς για να περνά ευχάριστα ο χρόνος…

Αξίζει...


Βελτιωµένες, και µάλιστα σε «ανησυχητικό» βαθµό, φαίνεται ότι είναι οι σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη µε τον ισχυρό άνδρα της Motor Oil, Γιάννη Βαρδινογιάννη.

Το «όχι» για τις υποκλοπές και την Προανακριτική για Λιβανό

∆ύο από τα προβλήµατα που θα κληθεί κατά το προσεχές διάστηµα να επιλύσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνδέονται µε τις δικογραφίες που απασχολούν τελευταία τον δηµόσιο βίο. Το πρώτο πρόβληµα, γιατί περί προβλήµατος πρόκειται, σχετίζεται µε τη στάση που θα επιλέξει να κρατήσει η κυβέρνηση επί της προτάσεως που θα καταθέσει το ΠΑΣΟΚ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τις υποκλοπές. Με τα σηµερινά δεδοµένα, ο πρωθυπουργός όχι µόνο δεν αφήνει «παράθυρο» να υπερψηφίσει µια τέτοια πρόταση, αλλά, απεναντίας, έχει αποφασίσει και τον λόγο που θα προβάλει, προκειµένου να αποφύγει µια τέτοια διαδικασία. Το δεύτερο πρόβληµα που θα κληθεί να διαχειριστεί το Μαξίµου συνδέεται µε το αίτηµα για τη συγκρότηση Προανακριτικής Επιτροπής για τους Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραµπατζή. Οπως µαθαίνω, και επ’ αυτού, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η απάντηση θα είναι αρνητική από την πλευρά της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Ενδιαφέρει...


Προσπάθεια, όχι και τόσο εύκολη, οφείλω να οµολογήσω, προκειµένου να πέσουν οι τόνοι µεταξύ Μητσοτάκη και Καραµανλή καταβάλλει ενόψει Συνεδρίου ο Θοδωρής Ρουσόπουλος.

Στη χόβολη


  • Αυτό που γίνεται µε τους διαπλεκόµενους, φρέσκους και παλιούς, και τον Τσίπρα µπορεί και να µην έχει ιστορικό προηγούµενο. Οι ισχυροί του χρήµατος, βλέποντας ότι δεν τραβάει ο Ανδρουλάκης, έχουν αποφασίσει να «παίξουν µπάλα» µε τον πρώην πρωθυπουργό, ελπίζοντας ότι µπορεί να καταφέρει κάτι παραπάνω σε επίπεδο εκλογικών επιδόσεων από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
  • Ενδιαφέρον θα έχει, όπως και να το κάνουµε, το βιβλίο που ετοιµάζει εδώ και καιρό ο ∆ηµήτρης (Μίµης) Παπαγγελόπουλος και το οποίο δεν αποκλείεται να αποτελέσει µέρος του πολιτικού λανσαρίσµατος που θα επιχειρήσει κατά το προσεχές διάστηµα ο Τσίπρας.
  • Για να ξέρετε, ο Νικήτας Κακλαµάνης δεν δείχνει και µεγάλη διάθεση να ενταχθεί στο πρόγραµµα εθελουσίας που θα επιχειρήσει ο Μητσοτάκης.
  • Από µια καλή κυβερνητική πηγή πληροφορήθηκα ότι ο Μητσοτάκης έχει σχεδόν αποφασίσει να παραδώσει κατά το προσεχές διάστηµα τα «κλειδιά» του κοµµατικού επιτελείου στον πολύπειρο Γιάννη Μπρατάκο. Μάλιστα, λέγεται ότι ήδη οι δύο άνδρες έχουν κάνει µια πρώτη κουβέντα.
  • Με αφορµή την πρόσφατη εκδήλωση στην οποία συζήτησαν ο Γάλλος πρόεδρος, Μακρόν, µε τον «δικό» µας Μητσοτάκη, µε συντονιστή τον διευθυντή της «Καθηµερινής», Αλέξη Παπαχελά, έµαθα ότι ο τελευταίος έχει αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις του µε τον πρωθυπουργό. Εδώ που τα λέµε, ουδέποτε κατάλαβα γιατί µια οποιαδήποτε εξουσία πρέπει να τσακώνεται µε τους διευθυντές των εφηµερίδων.
  • Μου λένε ότι ο περιφερειάρχης Χαρδαλιάς, έπειτα από καιρό, έχει συγκροτήσει διάφορες οµάδες, ικανές να κερδίσουν δυο-τρεις ακόµα εκλογικές αναµετρήσεις. Ανάµεσα στα πρόσωπα που έχει εντάξει στην οµάδα του είναι και η δηµοσιογράφος Μαριάννα Πυργιώτη, για την οποία δεν έχει και τόσο καλή άποψη ο υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος.
  • Προς πώληση οδεύει µια εταιρεία, από τις καλές, που ανέπτυξε δράση στον θαυµαστό χώρο των ψηφιακών, των δικτύων και συνάµα των… Μέσων.
  • Με ταχείς ρυθµούς προχωρά ο έλεγχος που έχει ξεκινήσει εδώ και κάτι ηµέρες στο λογιστήριο του Real Group των Χατζηνικολάου - Κουρή, στην προοπτική της εισόδου στο µετοχικό σχήµα του επιχειρηµατία Γιώργου Πουλόπουλου. Εξ όσων µαθαίνω, από τη στιγµή που ο τελευταίος έχει αποφασίσει να επενδύσει στα media, κάτι µου λέει ότι το όποιο αποτέλεσµα των ελεγκτών έχει ελάχιστη σηµασία, αφού επί της ουσίας θα αποτιµήσει την αξία της εταιρείας.

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"