Οι πόλεµοι τόσο εναντίον του ισλαµικού Ιράν όσο και εναντίον της «Χεζµπολάχ», που είχε ελέγξει το κράτος του Λιβάνου, θα έπρεπε να έχουν αποφασισθεί από δεκαετίες. Η «τελική λύση» σε καθεστώτα και άξονες της τζιχάντ, όπως αυτοί των αγιατολάχ και των Φρουρών της Επανάστασης, αποφασίζεται εγκαίρως και πριν επεκταθεί η επιρροή τους σε περιφερειακό επίπεδο. Ιδιαίτερα όταν αφορά περιοχές ειδικής σηµασίας για την παγκόσµια οικονοµία και τις διαµετακοµιστικές αλυσίδες.

Ο πόλεµος είναι µια κάθετη ρήξη, που δύσκολα αποφασίζεται και, πολύ περισσότερο, δύσκολα µπορεί να ελεγχθεί στην εξέλιξή του. Για παράδειγµα, στον χρόνο που θα διαρκέσει. Στους τρόπους µε τους οποίους θα αντιδράσει ο αντίπαλος – στη συγκεκριµένη περίπτωση η Τεχεράνη. Στο κόστος που προϋποθέτει. Στα θύµατα και στις καταστροφές που θα προκύψουν. Ακόµα και στη διαµόρφωση της επόµενης ηµέρας αυτού. Ο πόλεµος δεν είναι video game. Είναι µια τραγωδία. Αλλά και η εµµονή στις ειρηνευτικές διαδικασίες, εφόσον αυτές επί της ουσίας καταλήγουν να είναι αδιέξοδες και καθεστώτα τροµοκρατίας, εξτρεµισµού και απειλής για τη σταθερότητα µιας περιοχής επεκτείνουν την ισχύ τους, επίσης καταλήγει µια τραγωδία. Ειδικά αφού δίνουν χρόνο και άλλοθι σε τέτοιου τύπου καθεστώτα να διευρύνονται, να αποκτούν όγκο χρήµατος, να συγκροτούν δίκτυα.

Αυτή η προσέγγιση θα έπρεπε να είχε γίνει αποδεκτή από τα κέντρα στρατηγικής και αποφάσεων της ∆ύσης, ακόµα και από τη Ρωσία, πολύ πριν από την εποχή Τραµπ στις ΗΠΑ και τη συµµαχία µε το Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου στην απόφαση των πολέµων στην Εγγύς Ανατολή. Ολοι αυτοί οι πόλοι επιρροής, που στην παρούσα φάση κρίνουν και πολεµούν τις ηγεσίες στην Ουάσινγκτον και την Ιερουσαλήµ, δίδοντας άλλοθι στην ισλαµική Τεχεράνη και στο δίκτυο της «αντίστασης», µε «Χαµάς», «Χεζµπολάχ», Χούθι, σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, παρουσία και έλεγχο στη Συρία µέχρι πριν από λίγο καιρό, θα έπρεπε ήδη να έχουν αναλάβει τις ευθύνες της ανεπάρκειάς τους.

Αντί τα φιλελεύθερα και αριστερά διεθνή µίντια να πλήττουν µε κάθε τρόπο το κύρος, την παρουσία και το αίσθηµα αυτοπεποίθησης των ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που εξελίσσουν έναν πόλεµο υπέρ όλων, εναντίον των πηγών του φόβου και του κινδύνου για όλους, θα έπρεπε να εξηγούν τι θα σηµάνει ένα πυρηνικό Ιράν ή γιατί το πρόβληµα µε το ισλαµικό Ιράν δεν ήταν µόνο για την ασφάλεια του Ισραήλ, αλλά όλων των κρατών της περιοχής. Ειδικά των αραβικών. Αυτά που εξελίχθηκαν τώρα, όταν οι Φρουροί αποφάσισαν και έπληξαν τις ενεργειακές υποδοµές, την οικονοµία, το µοντέλο οικονοµικής ανάπτυξης των χωρών των Αράβων από τη Μεσόγειο µέχρι το βάθος του Κόλπου, θα έπρεπε να έχουν προϋπολογισθεί ιστορικά πριν από τον πόλεµο, για παράδειγµα, των 12 ηµερών πέρυσι το καλοκαίρι ή τον πόλεµο των 40 ηµερών, που πλέον βρίσκεται σε εκεχειρία.

Ολοι αυτοί οι πολιτικοί, οι διπλωµάτες, οι στρατηγιστές, οι αναλυτές, οι οικονοµολόγοι, οι πανεπιστηµιακοί πώς απαντούν στο ερώτηµα γιατί δεν αποτέλεσε ουσιαστική αποτροπή το πλαίσιο συµφωνίας της εποχής Οµπάµα για το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν στη θεαµατική ενίσχυση του βαλλιστικού οπλοστασίου, στα δίκτυα ελέγχου και εξτρεµισµού που προωθούσε στα εδάφη και την επικράτεια γειτονικών χωρών, για το ολοκαύτωµα που προωθούσε υπό την εκεχειρία του τότε, σε βάρος όλων; Ποια θα ήταν η ισχύς του Ιράν τα τελευταία χρόνια, αν στην πρώτη θητεία Τραµπ δεν είχε αποφασισθεί από τις αµερικανικές µυστικές υπηρεσίες η εξολόθρευση του στρατηγού και αρχιτέκτονα του «άξονα της αντίστασης», Σουλεϊµανί, ή η εξολόθρευση πυρηνικών επιστηµόνων, επαίσχυντη, αλλά αναγκαία πράξη ανάσχεσης της Τεχεράνης από τις ισραηλινές υπηρεσίες; Πώς επετράπη στη «Χεζµπολάχ» υπό τον Νασράλα να κυριαρχεί στον Λίβανο και να αυξάνει την επιρροή της στη Μεσοποταµία;

Ολη αυτή η «αδελφότητα» των losers της ∆ύσης εµφανίζονται σήµερα ως τιµητές, ειρηνοποιοί και θιασώτες του ∆ιεθνούς ∆ικαίου. Είναι υπονοµευτές εκ των έσω στις δυτικές κοινωνίες υπέρ της τζιχάντ, έχοντας επιτρέψει τα εθνικά κράτη και οι πόλεις µας να τελούν υπό κατάληψη από τα σιιτικά δίκτυα της Τεχεράνης και από τη σουνιτική «Μουσουλµανική Αδελφότητα», που εξορµά από την ισλαµική Τουρκία.

Φυσικά και η επόµενη ηµέρα του πολέµου στην Ανατολή είναι υπό διαµόρφωση. Και οι κάθετες ρήξεις µε βοµβαρδισµούς δίνουν τη θέση τους στο Ιράν, αλλά και στον Λίβανο, σε διαδικασίες εκεχειρίας. Και µπορεί τα σενάρια για ανατροπή καθεστώτων να πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε διαδικασίες «περεστρόικα» στα καθεστώτα και ευχέρεια δράσης στους λαούς. Αλλά για µία ακόµα φορά η ρήση του Ηράκλειτου «Πόλεµος πάντων µεν πατήρ έστι, πάντων δε βασιλεύς» δικαιώνεται...

Δημοσιεύτηκε στα "Παραπολιτικά"