Eνας από τους πλέον σηµαντικούς επιχειρηµατίες της βαριάς βιοµηχανίας, ο εντεταλµένος πρόεδρος της Metlen, κ. Ευ. Μυτιληναίος, σε ένα πολύ ενδιαφέρον ενεργειακό και γεωπολιτικό συνέδριο τις προηγούµενες ηµέρες στην Αθήνα, µε τη συµµετοχή των «Financial Times», προέβη στην εκτίµηση ότι τα προβλήµατα και οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και η εµπλοκή στα Στενά του Ορµούζ θα συνεχισθούν για άλλους έξι µήνες. Η εκτίµησή του αυτή δεν είναι τυχαία, αφού οι διεθνείς αναλυτές ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού προβλέπουν ότι τα παγκόσµια ενεργειακά αποθέµατα αντέχουν περίπου µέχρι τον Νοέµβριο.

Τι λέει, λοιπόν, ο κ. Μυτιληναίος, που, πέρα από επιτυχηµένος επιχειρηµατίας, είναι και πολύ οξυδερκής αναλυτής; Θα φθάσουµε οριακά µέχρι µια παγκόσµια ενεργειακή κρίση στις αγορές και τις εθνικές οικονοµίες, ειδικά της Ευρώπης, πριν υπάρξει αποκλιµάκωση και πορεία στην ύφεση. Η ενέργεια δεν είναι µόνον οικονοµία και παραγωγή -κέρδη και ζηµίες-, αλλά και γεωπολιτική. Οταν, δηλαδή, φθάσουµε τόσο κοντά σε παγκόσµιο κραχ, που θα ξεπεράσει σε επιπτώσεις ως προς τις τιµές στην αγορά και την επάρκεια σε στρατηγικά καύσιµα και τις πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970, σύµφωνα µε τους διεθνείς αναλυτές, τότε η Ρωσία θα έχει ισχυρές πιθανότητες να κλείσει µε καλύτερους όρους τον πόλεµο στην Ουκρανία. Επίσης, να πετύχει όρους επανένταξης των φυσικών της πόρων στις αγορές της Ευρώπης, µε κατώφλι τη Γερµανία. Αρα, θα υπάρξει διαφορετικός πλουραλισµός ως προς τη σύνθεση καυσίµων µεταξύ ΑΠΕ, αµερικανικού LNG και ρωσικού φυσικού αερίου, πέραν από τις δυνατότητες που θα προκύψουν στη βάση της νέας αρχιτεκτονικής στην Εγγύς Ανατολή που σχετίζεται µε το µέτωπο του Ιράν και τις αραβικές διαδροµές.

Μια τέτοια εξέλιξη, όµως, θα είναι µάλλον πολύ αρνητική συγκυρία για τις ενδιάµεσες εκλογές στις ΗΠΑ για το Κογκρέσο σε σχέση µε τη θέση και τα συµφέροντα του προέδρου Τραµπ και τη ρεπουµπλικανική οµάδα του MAGA. Αλλά και η κινεζική ηγεσία δεν έχει λόγο να πάει τόσο µακριά τις δοκιµασίες για τη διεθνή ισορροπία του συστήµατος στον ενεργειακό τοµέα, αφού είναι εισαγωγέας και ανατέλλων εγγυητής «σιωπηλής» ευταξίας και αποφυγής θερµών συγκρούσεων. Το πλέον πιθανό είναι ότι τόσο ο κ. Μυτιληναίος όσο και άλλοι που χαράσσουν στρατηγική στη βάση µιας τέτοιας, πολύ δυσχερούς προοπτικής για τα διεθνή δεδοµένα της ενέργειας και των οικονοµιών να «αιφνιδιαστούν» θετικά από τις εξελίξεις και από µια πολύ πιο σύντοµη και επωφελή διέξοδο για τους «µεγάλους παίκτες». ∆ηλαδή, τον συντονισµό Πεκίνου, Ουάσινγκτον και Μόσχας. Το πρώτο κεφάλαιο της «εξόδου» σε µια επόµενη εποχή της διεθνιστικής-εταιρικής «κανονικότητας» των προηγούµενων δεκαετιών γράφτηκε στις συζητήσεις Τραµπ - Σι Τζινπίνγκ και των οµάδων τους από κυβερνητικούς αξιωµατούχους και επικεφαλής διεθνών αµερικανικών εταιρειών, µεταξύ αυτών τελικά και της Nvidia.

Η ατζέντα επιδιώκει την αποφυγή της «παγίδας του Θουκυδίδη», όπως την όρισε ο Κινέζος πρόεδρος, κάνοντας επίδειξη της «ήπιας ισχύος» που διατηρεί το Πεκίνο στη διαµόρφωση της δεσπόζουσας κουλτούρας στα δυτικά πανεπιστήµια, στους διανοουµένους, στα ινστιτούτα και στους διαµορφωτές της κοινής γνώµης και των αποφάσεων και εντός της αµερικανικής επικράτειας. Αυτό σηµαίνει, στη βάση του διλήµµατος «εταίροι και όχι αντίπαλοι», κανόνες και συνιστώσες στον νέο «Ψυχρό Πόλεµο» που ξεκινά και θα έχει προβλεπτό κύκλο τα επόµενα 20 χρόνια. Πέραν αυτών, τα ζητήµατα ενέργειας, εµπορίου, τεχνολογίας, πρώτων υλών, βιοµηχανίας και δασµών ήταν στο κύριο µενού. Στη γεωπολιτική και στους πολέµους, το καθεστώς της Ταϊβάν και το µέτωπο του πολέµου στο Ιράν, µαζί µε την αποδέσµευση του Ορµούζ, δέσποζαν ως άµεσα ζητήµατα.

Οι πιθανότητες, µε αφετηρία την αποκλιµάκωση στα Στενά του Ορµούζ, να υπάρξει επόµενη ηµέρα στο Ιράν χωρίς να διαταραχθεί η «χρυσή τοµή», που είναι αποδεκτή, παραδοσιακά µεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την Ταϊβάν, είναι οι πλέον ισχυρές. Πέραν των δηλώσεων, θα γίνουν ορατές στο πεδίο το επόµενο δεκαήµερο. Είναι κοινός στόχος για τις ΗΠΑ του Ντ. Τραµπ και για την Κίνα να ξεκαθαρισθούν οι όροι ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα διεθνή στενά και οι όροι κανονικότητας στη διέλευση από τις διώρυγες, µε έµφαση στον Παναµά. Ως προς τα λιµάνια, το µπρα ντε φερ θα συνεχισθεί, άσχετα µε τα όσα συζητούνται. Η αποκλιµάκωση του πολέµου στο Ιράν, οι ισορροπίες και τα επίπεδα επιρροής ή συνεργασίας στις δυνάµεις των αραβικών κρατών και τις διαδροµές των αγωγών και του εµπορίου στην ευρύτερη περιοχή είναι το πρώτο πεδίο δοκιµής ενός νέου γεωστρατηγικού consensus µεταξύ της σηµερινής Σπάρτης (ΗΠΑ) και της νέας Αθήνας (Κίνα) στον πλανήτη. Αν προκύψουν συντεταγµένες αποφάσεις, µέχρι τα µέσα Ιουνίου θα έχει κλείσει το θερµό µέτωπο στο Ιράν. Από την επόµενη εβδοµάδα, µε την επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο αλλά και τις ταυτόχρονες επικοινωνίες Κρεµλίνου - Λευκού Οίκου, θα δροµολογηθεί η διαδικασία αποκλιµάκωσης στο µέτωπο της Ουκρανίας.

Μέχρι τον Σεπτέµβριο οι πολλαπλές ειρηνευτικές συνοµιλίες και συµφωνίες µπορούν να δηµιουργήσουν ένα πολύ πιο σταθεροποιηµένο περιβάλλον. Ο πρόεδρος Τραµπ χρειάζεται περίπου δύο µήνες πριν από τις εκλογές του Νοεµβρίου στις ΗΠΑ για να δηλώσει «νικητής» και να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη για τις ΗΠΑ στο εσωτερικό του ακροατήριο. Φυσικά, υπάρχει και η Ευρώπη - ΝΑΤΟ, που θα δώσει ένα ρεσιτάλ υπεροψίας στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου, αλλά, αναλόγως και των συνθηκών, θα δώσει στίγµα νέας «συµµαχικής» διεξόδου και σε αυτή την κρίση. Σύµφωνο, τουλάχιστον, µε το όραµα της ηγετικής δύναµης στην ∆ύση. Το Ισραήλ, από την άλλη, έχει εκλογές τον Οκτώβριο και αυτές δεν θα επιτραπεί να γίνουν εν µέσω πολέµων.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"