Το νομοθέτημα που προτίθεται να υποβάλει στο τουρκικό Κοινοβούλιο η καθεστωτική κυβέρνηση Ερντογάν, με το οποίο διακηρύσσει «γκρίζες ζώνες» και διεκδικήσεις επιρροής στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, επί της ουσίας μπορούσε να περιγραφεί ως «casus belli 2» απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου ευφυής από την τουρκική ηγεσία και διπλωματία αφού ως συγκυρία και παράμετροι ισχύος και ισορροπίας δυνάμεων βρισκόμαστε πολύ μακριά από την εποχή του 1995. Το τουρκικό νομοθέτημα, εσωτερικού δικαίου, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για τις διεθνείς επιλογές κρατών και διεθνών εταιρειών, ειδικά αμερικανικών, να διενεργήσουν έρευνες για εξόρυξη υδρογονανθράκων ή να ποντίσουν καλώδια για ηλεκτρικό ρεύμα, ψηφιακά δεδομένα και επικοινωνία μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Τα συμφέροντα και οι προτεραιότητες που βρίσκονται στο πεδίο δεν σχετίζονται με τους διμερείς διακανονισμούς που δεν τελεσφόρησαν για δεκαετίες στο τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία.  

Η εποχή πλέον και η ανάγκη εμπέδωσης νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας και ανάπτυξης από την Ευρώπη στην Ινδία δεν θα λάβει υπόψη της το «αυτοκρατορικό σύνδρομο» της Τουρκίας. Είτε στη βάση νομικών διατάξεων Διεθνούς Δικαίου είτε στη βάση του ρεαλισμού, η συνεργασία κρατών και εταιρειών θα προχωρήσει. Η Τουρκία, η οποία κατά το παρελθόν είχε επιδείξει διπλωματία και στρατηγική ευφυία πλέον βρίσκεται εγκλωβισμένη στις ίδιες της τις στρεβλές επιλογές. Η συμμαχία, για παράδειγμα, 3+1 μεταξύ Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου και ΗΠΑ δεν θα διαλυθεί επειδή η Τουρκία δεν συμφωνεί με τη συγκρότησή της. Ούτε η ανάπτυξη παρουσίας της Γαλλίας. Ακόμη και για τις ισλαμιστικές ή τις εθνικιστικές (κεμαλικές) ηγετικές και γραφειοκρατικές ελίτ της Τουρκίας κάτι τέτοιο ως φιλοδοξία θα πρέπει να θεωρηθεί υπερβολικό.

Ομοίως από τις ενστάσεις και τις απειλές της Άγκυρας δεν θα επηρεασθούν τα «τρίγωνα» Ελλάδας – Κύπρου με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, ακόμη και το Κατάρ που με τα νέα δεδομένα προβλέπεται να μετακινηθεί προς πιο ορθόδοξη αραβική στρατηγική ή τη Λιβύη στη Β. Αφρική. Εν ολίγοις, η Τουρκία δεν έχει τις δυνάμεις (και αυτό είναι πολύ λογικό και προβλέψιμο) να ανατρέψει με ανόητες θεωρήσεις -αφού δεν βασίζονται σε κανένα πεδίο θεσμικά- περί «Γαλάζιας Πατρίδας», τεράστιας απόδοσης σχεδιασμούς και στρατηγικές στην ξηρά και τη θάλασσα τύπου IMEC.  

Η Τουρκία προβάλλει ως θεωρία τον «οθωμανικό δρόμο» προς την Ιερουσαλήμ με τερματικό σταθμό τη Γάζα, μέσω Μεσοποταμίας, απορρυθμίζοντας από τη δυτική στρατηγική το Ιράκ, τη Συρία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, το μέτωπο εν συνόλω της Βορείου Αφρικής, ως ευθέως ανταγωνιστικός πόλος περιφερειακής επιρροής του Ισραήλ. Επιχειρεί εν ολίγοις να αποδομήσει τον IMEC και την υπερβατική συγκρότηση κοινότητας ή ενότητας (στο κλίμα της ΕΟΚ της μεταπολεμικής εποχής στην Ευρώπη) των «συμφωνιών του Αβραάμ» και να ενισχύσει τον «δρόμο του μεταξιού» με σχεδιασμό και επίδραση της Κίνας. Σε μια πρώτη φάση επιδιώκει να «παγώσει» τις ενεργειακές συμφωνίες και τις συνεργασίες ή τις συνδέσεις όπου εμπλέκεται Ελλάδα, Κύπρος και ο αμερικανικός παράγων στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν μπορεί να προκύψει κάτι τέτοιο. Η Τουρκία ανοίγει σε βάρος της ένα «δυτικό μέτωπο», πέραν του «ανατολικού μετώπου» στη Μεσοποταμία. 

Κανείς δεν θα ήταν διατεθειμένος να αντιμάχεται και να συγκρούεται με την Τουρκία στο διπλωματικό παρασκήνιο, πολύ περισσότερο σε ένα πεδίο πολέμου, αν αυτή αποδεχόταν να μείνει εντός των συνόρων της και να γίνει λειτουργική στην περιφερειακή συνεργασία. Αλλά και κανείς από τους δρώντες στις γεωπολιτικές περιοχές ενδιαφέροντος δεν θα δεχθεί «ραγιάδικα» μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπό κινεζική καθοδήγηση και ρωσική συναίνεση. Ούτε σε ξηρά ούτε πολύ περισσότερο στη θάλασσα. Είναι στη διακριτική ευχέρεια της Τουρκίας αν θα συντονισθεί σοβαρά με τα κράτη των Ελλήνων, τον σύνδεσμο των Αράβων, το Ισραήλ, την αμερικανική υπερδομή ή να καταλήξει το επόμενο Ιράν. Ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, Τόμας Μπάρακ, δεν θα μπορέσει να τη σώσει αν η ηγεσία της κάνει λάθος επιλογές… 

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή