Ένα είναι το βέβαιο σε σχέση µε την κατάσταση αναταραχής, συγκρούσεων και ρευστότητας στη ∆υτική Ασία. Η επόµενη µέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούµενη. Έπειτα από ένα σύµπλεγµα πολέµων που εξελίσσονται και διαδέχονται ο ένας τον άλλον, αλλά έχουν µια ενότητα και ακολουθία στον σκοπό τους και τις ειρηνευτικές διαδικασίες και συµφωνίες που θα ακολουθήσουν, το γεωπολιτικό περιβάλλον από τη Μαύρη Θάλασσα και το πέρασµα του Βοσπόρου στην ευρύτητα της Ανατολικής Μεσογείου και τη γεωπολιτική περιοχή που φθάνει µέχρι τον Ινδικό είτε µέσω Σουέζ και Ερυθράς Θάλασσας είτε χερσαία, σε αυτό που ονοµάζουµε «Μέση Ανατολή», δεν θα είναι αυτό που γνωρίζουµε.

Ο πόλεµος µάλιστα απέναντι στο Ιράν συνδέει τις ζώνες αυτές µε εκείνη της Κασπίας και από πλευράς θαλάσσιων περασµάτων µε τα Στενά του Ορµούζ. Η µεγάλη αυτή αναδιάταξη ισορροπιών και ισχύος που εξελίσσεται είναι φανερό ότι θα αναδείξει ως γεωπολιτικό πρωταγωνιστή από τις µη πετρελαϊκές και αραβικές χώρες µια ενισχυµένη δύναµη και δραστικό δρώντα στη νέα αρχιτεκτονική. Το Ισραήλ ή την Τουρκία. ∆ύο πόλους ενός ανατέλλοντος ανταγωνισµού που όλο και περισσότερο γίνεται φανερός και διαρκώς οξύνεται. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν αιφνιδιασθεί στρατηγικά από τις ραγδαίες εξελίξεις. Στρατηγικά σε βάθος που ξεπερνά τη 15ετία ανέπτυξαν µια τριγωνική σχέση µε το Ισραήλ, που αρχικά αντιµετωπίσθηκε πολύ θετικά από την Ουάσινγκτον, µε τις ΗΠΑ τελικά να συµµετέχουν πολιτικά στον σύνδεσµο αυτόν (3+1).

Παράλληλα τα δύο κράτη των Ελλήνων ανέπτυξαν προνοµιακές σχέσεις µε την Αίγυπτο και τα κράτη των Αράβων. Ειδικά µε τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα. Συνέδραµαν την ασφάλεια υποδοµών στη Σαουδική Αραβία. Την Ιορδανία. Ακόµη και το Κατάρ. Συµµετείχε το ελληνικό Πολεµικό Ναυτικό στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για την ασφάλεια ναυσιπλοΐας στον Λίβανο, όπου η Ελλάδα αργότερα συµµετέχει και στην προσπάθεια της ανασυγκρότησης του κράτους και των ενόπλων δυνάµεων. Στην επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα στη συνέχεια, µε επιχειρησιακό στρατηγείο στη Λάρισα.

Η Ελλάδα προσπάθησε και συνεχίζει να συζητά µε το «failed state» Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, ενώ έχει ανακτήσει την επαφή της µε την ηγετική οικογένεια του στρατηγού Χαφτάρ στο Τοµπρούκ, παρακάµπτοντας τα «παιχνίδια» επιρροής και εξάρτησης της Άγκυρας. Η γενική αντίληψη που προς όλες τις πλευρές διακηρύσσει η Αθήνα είναι ότι κινείται διπλωµατικά για σχέσεις καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης.

Η Ελλάδα βλέπει τις εξελίξεις στην Ασία από την ευρωπαϊκή ακτή και, παρά το γεγονός ότι εξοπλίζεται ταχύτατα και µε επάρκεια στρατιωτικά, η διάταξή της είναι αµυντική. Τα όπλα της όµως αναβαθµίζονται ώστε να της επιτρέπουν συµµαχικές αποστολές περιοχής στο πλαίσιο της Ανατολικής Μεσογείου. Η Κύπρος εξάλλου έχει διαφύγει από το εµπάργκο όπλων από τις ΗΠΑ του τελευταίου µισού αιώνα, ενώ έχει κύριες συµµαχικές δυνάµεις για την προστασία της όχι µόνο πλέον την Ελλάδα αλλά και το Ισραήλ. Όσα εξελίχθηκαν επίσης όταν δέχθηκε απειλές από τη Χεζµπολάχ του Λιβάνου προκάλεσαν τα πλέον άµεσα αντανακλαστικά στο στρατιωτικό επίπεδο όχι µόνο της Ελλάδας αλλά και σειράς σηµαντικών κρατών της Ευρώπης, µε προποµπό τη Γαλλία.

Η Τουρκία από τη δική της πλευρά στην τελευταία αυτή 15ετία ανέπτυξε την αυτοκρατορική αντίληψη της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσπάθησε µε έντονη διπλωµατία να αποκτήσει «δορυφόρους» στη Μέση Ανατολή -µε κορύφωση τη Συρία τής µετά Άσαντ εποχής-, την Αφρική και τη Βαλκανική. Παράλληλα και χάρη στις στρατηγικές συµµαχίες της µε τη Βρετανία και τη Γερµανία και τις πιο συναλλακτικές µε την Ισπανία και την Ιταλία, θέλει να παρουσιάζεται ως µια ευρωπαϊκή δύναµη, που δεν είναι, πέρα από µέλος του ΝΑΤΟ. Το κύριο ζήτηµα που καλείται να αντιµετωπίσει η ισλαµική Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν είναι το «µέτωπο» που δηµιούργησε απέναντι στο εµπόλεµο Ισραήλ του Μπενιαµίν Νετανιάχου. Οι φιλοδοξίες να αποκτήσει τον έλεγχο µέχρι και της Ανατολικής Ιερουσαλήµ ή της Γάζας την έφθασαν στο κατώφλι του Ισραήλ.

Τώρα ο ευέλικτος υπουργός Φιντάν επιχειρεί να αποσταθεροποιήσει τη συµµαχία 3+1, αλλά µε απειλές προς την Ελλάδα και την Κύπρο ή µηνύµατα προς τις ΗΠΑ δεν θα λύσει το νέο «Ανατολικό Ζήτηµα» και δεν θα αποµονώσει το Ισραήλ από την Ανατολική Μεσόγειο.


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή