Για να κάτσει σε ένα τραπέζι σκληρού πόκερ, γεωπολιτικής και γεωοικονοµίας, η Ελλάδα χρειάζεται δίπλα της την Αµερική. Πριν και πάνω απ’ όλους. Συµπαίκτες στη Μεσόγειο το Ισραήλ ανατολικά και η Γαλλία δυτικά. Για να είναι όµως παίκτης στη «σκακιέρα της ερήµου», η Ελλάδα θα έπρεπε να δείξει δική της ισχύ στο πεδίο της άµυνας, της ασφάλειας και της συνεργασίας. Και αυτό το έκανε συµµετέχοντας αρχικά σε επιτελικό και σε επιχειρησιακό ρόλο στις «Ασπίδες» για την προστασία των δυτικών εµπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα από την απειλή των Χούθι της Υεµένης και στη συνέχεια στην Κύπρο και τη Σαουδική Αραβία. Η Ελλάδα επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη σε ένα πλήρως ρευστό, σε αναδιάταξη περιβάλλον, µε προκλήσεις και ρίσκα στην Εγγύς Ανατολή ή στην Ανατολική Μεσόγειο, έπραξε αυτό που δεν είχε τολµήσει για δεκαετίες στο παρελθόν. Να δηλώσει το «παρών» µε ετοιµότητα. Αποφασιστική, έγκαιρη και προπάντων αποτελεσµατική.

Η Ελλάδα δεν είναι ηπειρωτική χώρα. Είναι ναυτική. Η ισχύς της ιστορικά αλλά και στο παρόν συσχετίζεται µε τη συµµετοχή της εν µέσω πολέµου ή διαπραγµατεύσεων από την πλευρά των εµπορικών της πλοίων. Πού; Στην παγκόσµια θάλασσα και τα περάσµατα. Πώς; Με τον πολεµικό της στόλο και την εθνική της σηµαία. Όχι ως αυτοκρατορική δύναµη, αλλά ως το «κράτος των Ελλήνων». Αυτό περίµεναν πολύ καιρό οι σύµµαχοί της όπου Γης, αλλά και οι λαοί και τα κράτη της ερήµου που φθάνουν µέχρι τις ακτές αλλά δεν µπορούν να περάσουν απέναντι. Όχι γιατί δεν έχουν οικονοµική δυνατότητα, αλλά επειδή δεν είναι στην κουλτούρα των φυλών τους. Η επιτυχία τής µέχρι πρότινος χρεοκοπηµένης όχι µόνο δηµοσιονοµικά αλλά και υπαρξιακά Ελλάδας, όπου το κράτος και η πολιτεία ήταν πλήρως αποµονωµένα από τους εφοπλιστές και τα ναυπηγεία της, είναι στο ότι αναδιατάχθηκε γρήγορα και µε προτεραιότητα στο πεδίο της αυτοκρατορίας των θαλασσών.

Στην παρούσα φάση, η Ελλάδα βρίσκεται σε µια επίκαιρη σχέση σε ένα ιδιαιτέρως επίµαχο τρίγωνο. Ριάντ - Άµπου Ντάµπι - Ντόχα. Τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα (ΗΑΕ) από την προηγούµενη δεκαετία είχαν επιτύχει την αποµόνωση του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία. Ο ανταγωνισµός αυτός µεταξύ των Αλ Θάνι και των Μπιν Ζαγιέντ, που έκλεισε υπέρ των δεύτερων ως προς τη σχέση µε τον θρόνο των Σαούντ, δηµιούργησε κυρίαρχη ανασφάλεια στο Κατάρ. Έτσι αναζήτησε προστασία στη σχέση µε την Τουρκία, πέραν των ΗΠΑ και της παράδοσης µε τη Βρετανία, αλλά και στην εµπλοκή µε τη χρηµατοδότηση των δικτύων της Μουσουλµανικής Αδελφότητας, παραχωρώντας έλεγχο των υπηρεσιών ασφαλείας του Εµιράτου στους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν.

Σήµερα τα Εµιράτα και ο ηγέτης τους, σεΐχης Μοχάµεντ µπιν Ζαγέντ αλ Ναγιάν, έχουν έρθει σε ανταγωνισµό και µε τον Μπιν Σαλµάν, τον ηγέτη του θρόνου της Αραβίας. Παράλληλα δοµούν όλο και πιο συνεκτικές σχέσεις µε το Ισραήλ και την Ελλάδα, πέραν των ΗΠΑ και της παράδοσης µε τη Γαλλία, η οποία «πλέει» όλο και πιο αποφασιστικά στη διαδροµή Ελλάδα - Κύπρος στη Μεσόγειο. Ο ανταγωνισµός µε τη Σαουδική Αραβία και οι συνθήκες του πολέµου οδήγησαν τα ΗΑΕ σε αποχώρηση από το καρτέλ του ΟΠΕΚ. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, χθες, µία ηµέρα πριν από την τριµερή Ελλάδας - Κύπρου - Ιορδανίας στο Αµάν, βρέθηκε µάλλον αιφνιδίως στο Άµπου Ντάµπι για συνοµιλίες υψηλότατου επιπέδου. Ο ρόλος της Ελλάδας θα πρέπει να είναι εποικοδοµητικός, ώστε να ανακτηθεί η τριγωνική σχέση Σαουδικής Αραβίας - Εµιράτων - Κατάρ συντελώντας στη δοµή της ασφάλειας στην περιοχή στο τέλος του πολέµου. Όπως συνεκτικός θα πρέπει να αποβεί στο µέτωπο της Μεσογείου στα τρίγωνα Ελλάδας - Κύπρου µε Ιορδανία, Αίγυπτο, µε προέκταση στον Λίβανο και στη Γάζα. Ο στόχος δεν είναι άλλος από την εµπέδωση, γεωπολιτικά και στρατηγικά, του IMEC προς/από την Ινδία. Ο νέος «δρόµος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» απέναντι στον νέο «δρόµο του µεταξιού». Νέες εποχές, νέα «στοιχήµατα» διεθνούς και όχι «τουρκοκεντρικής» στόχευσης.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή