Αυτοί που στην Ελλάδα συνεχίζουν να διαχωρίζουν τα ζητήµατα καθηµερινότητας από τα «µεγάλα θέµατα» εξωτερικού ή διεθνούς πολιτικής στα οποία συµµετέχει ή παρακολουθεί η ηγεσία της χώρας, στην παρούσα φάση είναι πλέον επιβεβληµένο να κατανοήσουν ότι κάνουν λάθος. Ζουν σε ένα παρελθόν που δεν αφορά το παρόν της Ελλάδας και πολύ περισσότερο τα χρόνια µέχρι το 2030. Άρα και των Ελλήνων ασχέτως ιδεολογίας, ψήφου στις εκλογές και φορολογικής δήλωσης. Μας ενδιαφέρει τα µέγιστα τι θα γίνει στο Ορµούζ. Ποιες θα είναι οι εξελίξεις στον πόλεµο του Ιράν ή στον Λίβανο.

∆εν αφορά κάποιους εκλεπτυσµένους ανθρώπους των ελίτ που ασχολούνται και επικεντρώνονται στα διεθνή θέµατα ή παρακολουθούν τις διεθνείς αγορές του χρήµατος και της ενέργειας. Αλλά όλους. Αναλόγως µε το αν περνούν τα εµπορικά πλοία από τα Στενά του Ορµούζ θα κινηθεί το κόστος ζωής µας. Στα καύσιµα, στα τρόφιµα, στα λιπάσµατα για τον πρωτογενή τοµέα. ∆εν είναι κάπου εκεί µακριά ο πόλεµος, είναι µέσα στην καθηµερινότητά µας. Οµοίως και πέραν των οικονοµικών επιπτώσεων οι κινήσεις της χώρας µας, χρόνια τώρα, στα σαλόνια της διπλωµατίας στην Ευρώπη, την Ανατολή ή πέριξ του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον, που είναι επιλογές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από το 2019 και εντεύθεν, δεν είναι µια πραγµατικότητα η οποία θα απασχολήσει τον ελεύθερο χρόνο µας, κάτι σαν µυθιστόρηµα για να ξεφύγουµε. Είναι η πραγµατικότητα για τον «παίκτη» που λέγεται Ελλάδα. Αυτός ο «παίκτης» όταν πετυχαίνει, κερδίζουµε όλοι. ∆εξιοί, Αριστεροί, Κεντρώοι, εκσυγχρονιστές, αδιάφοροι, trolls, αντισυστηµικοί, αντιδραστικοί, αιθεροβάµονες.

Αν ο «παίκτης» Ελλάδα χάσει µία µάχη, πολύ περισσότερο έναν πόλεµο, θα χάσουµε όλοι µαζί πάλι. Όπως για παράδειγµα πριν από 15 χρόνια όταν η χώρα χρεοκόπησε. Η Ελλάδα είναι πλέον ισχυρή όχι µόνον ως προς το προφίλ της αλλά και ως προς τους δείκτες της στην Ευρώπη. Στις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων. Στην καταγραφή του ∆ΝΤ και άλλων διεθνών οργανισµών. Στις ενεργειακές πολιτικές της. Είναι πολύ αναβαθµισµένη στη διεθνή στρατηγική της. Στο πώς δοµεί αλλά και πώς συµµετέχει στις πολυµερείς και τις διµερείς συµµαχίες της. Οι συσχετισµοί ισχύος την «προστατεύουν» µάλιστα από την Τουρκία και της δίνουν πλεονέκτηµα µαζί µε την Κύπρο έναντι της Άγκυρας που ακολούθησε διαφορετική στρατηγική, µε αποτέλεσµα να βρίσκεται πλέον σε δύσκολη θέση και να φαντάζει αναξιόπιστος εταίρος τόσο στη ∆ύση όσο και στην Ανατολή.

Η Ελλάδα µε τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και τις επιλογές που γίνονται εξοπλίστηκε εκ νέου. Έχει να παρατάξει αναβαθµισµένες Ένοπλες ∆υνάµεις µε σύγχρονα όπλα και υψηλό επίπεδο ετοιµότητας. Σε απρόβλεπτους καιρούς, όπως η σηµερινή, αξία δεν έχουν αόριστες διακηρύξεις και ιδεοληψίες. Αλλά πραγµατικά τι έχεις στη «φαρέτρα» σου. Τις κάλπες που έρχονται δεν µπορούµε να τις αντιµετωπίσουµε χωρίς ευθύνη, συνηθισµένοι στην κανονικότητα και την προβλεψιµότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Η καλή πορεία της χώρας είναι αναστρέψιµη! Αν οι πολίτες περιορίσουν την αυτοδυναµία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, γεγονός µάλλον απίθανο, θα πρέπει να καταλάβουν τι σηµαίνει µια τέτοια επιλογή.

Ο επικεφαλής της αξιωµατικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκης πήγε σε ένα συνέδριο στη Βαρκελώνη για να επιδείξει την προσήλωσή του στη σχέση µε την ισπανική Κεντροαριστερά του Σάντσεθ. Ήταν πολύ όµορφα εκεί. Έβγαλε φωτογραφίες, συνάντησε ανθρώπους της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, πέρασε όµορφα. Όµως αν ο κ. Ανδρουλάκης συµµετείχε στη διακυβέρνηση, µε µια τέτοια κίνηση θα είχε πλήξει καίρια την όλη στρατηγική της χώρας και σε σχέση µε ΗΠΑ, Ισραήλ και θα είχε θέσει την Ελλάδα σε ρόλο «υποτελούς» στρατηγικά στην Τουρκία. Είναι ένα σύµπαν η απόσταση που χωρίζει τον κ. Μητσοτάκη από τους πολιτικούς του ανθυποψήφιους για την ηγεσία της εκτελεστικής εξουσίας. Και αυτό είναι κάτι σοβαρό και αξιοµνηµόνευτο.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή